Katapangan upang Magbago

Marami sa atin ang tumatanggi na pumunta sa Al-Anon dahil ayaw nating malaman ng sinuman ang tungkol sa ating mga problema. Natatakot tayo na malaman ng aming amo o ng ating mga kaibigan, o na bumalik ito sa alkoholiko.

Ang mga takot na ito ay sinamahan ako sa aking unang pulong sa Al-Anon. Sa sobrang takot ko, sa pag-upo ko ay pumasok sa kwarto ang isa sa mga kapitbahay ko at umupo sa tapat ko. Ano ang maaari kong gawin ngayon? Tumakbo?

Sa gitna ng aking pagkataranta, napansin ko ang isang karatula sa mesa na nagsasabing, “Kung sino ang nakikita mo dito, kung ano ang naririnig mo dito, kapag umalis ka dito, hayaan mo itong manatili dito.” At sa dingding ay nakita ko ang isang banner na may mga Tradisyon, na ang isa ay nagsabi na ang hindi pagkakilala ay ang espirituwal na pundasyon ni Al-Anon! Nanatili ako para sa pulong, ngunit nag-aalala pa rin ako.

Ang aking kapitbahay ay hindi kailanman nagsalita sa sinuman. Nang maglaon ay nagsimula akong magtiwala na ligtas na makuha ang tulong na lubhang kailangan ko, dahil ang tanging magbabanggit ng aking pagiging miyembro sa Al-Anon ay ako. Hanggang ngayon, tiwala ako na ang hindi ko pagkakakilanlan ay poprotektahan at palaging mapoprotektahan, at ang aking pasasalamat ay hindi nasusukat.

Paalala sa Araw na Ito

Maliban kung protektahan ko ang pagkakakilanlan ng lahat ng miyembro, ang Al-Anon ay hindi magiging isang ligtas na lugar para sa sinuman sa atin.

“Ang ating malayang pagpapahayag-na napakahalaga sa aming paggaling-ay nakasalalay sa ating pakiramdam ng seguridad, alam na kung ano ang ibinabahagi natin sa ating mga pagpupulong ay gaganapin nang may mahigpit na kumpiyansa.”

Sinasalita Dito sa Al-Anon (Al-Anon Spoken Here)

Gustung-gusto ko noon ang katahimikan ng madaling araw, ngunit sa paglipas ng mga taon ng pamumuhay kasama ang isang alkoholiko, hindi ko na ito napansin. Sa halip, nagigising ako sa parehong paraan kung paano ako nakatulog. Bago ako bumangon sa kama ay mayroon na akong mahabang listahan ng mga krisis na nangangailangan ng aking atensyon. Kaya kahit anong aga kong bumangon, huli na ako. Minsan sa sobrang dami, hindi na ako makabangon.

Nagbago ang buhay ko. Narinig ko ang isang tao sa Al-Anon na nagsasabi na kapag binuksan nila ang kanilang mga mata sa umaga, binubuksan din nila ang kanilang mga tainga. Ngayon sa paggising ko, nakikinig ako sa mga ibon. Pinili kong huwag suriin ang aking mga plano para sa araw hangga’t di pa ako nakakapag-almusal. Mas gusto kong maglaan ng oras para pahalagahan ang paborito kong bahagi ng araw.

Tinutulungan ako ni Al-Anon na alisin ang mga pasanin sa aking isipan upang ma-enjoy ko ang kamangha-manghang sandali. Nagsisimula akong tamasahin ng parang isang bata ang pagkamangha tungkol sa karilagan ng kalikasan, upang makita ang kagandahan sa aking paligid, upang hayaan ang aking mukha na ngumiti ng kusa, tumawa, magmahal, mabuhay muli. Ngayon ay masasabi kong, “Magandang umaga, Panginoon”, sa halip na “Butihing Panginoon, umaga na”.

Paalala sa Araw na Ito

Ngayong araw na ito ay lubos kong pakikiramdaman ang aking mga pandama. Iisipin ko kung ano ang nararanasan ko sa sandaling ito. Hindi ko hahayaang mawala ang kagandahan ng araw na ito.

“Ang tunay na pagkabukas-palad patungo sa hinaharap ay binubuo sa pagbibigay ng lahat sa kung ano ang kasalukuyan.”

Albert Camus

Kahit gaano kahanga-hangang makita ang isang mahal sa buhay na nakatagpo ng kahinahunan, madalas itong nagpapakita ng isang buong bagong hanay ng mga hamon. Matapos ang lahat ng mga taon ng paghihintay, marami sa atin ang nadidismaya kapag ang kahinahunan ay hindi nagdulot ng maligayang katapusan na ating hinihintay. Dati alam natin kung ano ang aasahan, at ngayon ang lahat ay biglang nag-iba. Ang taongbahay ay hindi wala sa tahanan; ang buhay ng party ay laging natutulog; komunikasyon, pagkakalapit, pagtatalik, mga responsibilidad, at ang paggawa ng desisyon ay nagbabago. Kasabay nito, ang mga problema na palagi nating iniuugnay sa pag-inom ay maaaring magpatuloy kahit na ang pag-inom ay huminto. Ito ay pumukaw ng ilang napakalakas na damdamin sa loob ng marami sa atin.

Kahit na ang mga matagal nang miyembro ng Al-Anon ay maaaring makitang mas mahalaga ng higit kailanman na bumalik sa mga pangunahing kaalaman ng ating programa at matutong muling tumuon sa ating sarili. Ayos lang makaramdam ng pagkabigo, pag-aalinlangan, sama ng loob, kagalakan, pagkasabik, o pagkalito sa ating nagbabagong mga kalagayan. Sa pamamagitan ng pagtanggap sa anumang nararamdaman natin at pagbabahagi nito sa iba pang miyembro ng Al-Anon, mas nagagawa nating pangalagaan ang ating sarili.

Paalala sa Araw na Ito

Pahihintulutan ko ang aking sarili na matuklasan nang eksakto kung ano ang nararamdaman ko tungkol sa mga pagbabagong nangyayari ngayon, at ibabahagi ko ang mga damdaming iyon sa isang kaibigang Al-Anon.

“Binigyan ako ni Al-Anon ng kamalayan na mahalaga ang naramdaman ko.”

…Sa Lahat Naming Gawain (… In All Our Affairs)

Kung paanong ang karaniwang sipon ay may mga sintomas tulad ng tumutulong sipon at pagbahin, ang alkoholismo ay mayroon ding mga sintomas tulad ng pagkahimatay at pagbabago ng mood. Kailangan kong tanggapin na ako rin, ay nagpapakita ng mga sintomas na katulad ng sa mga alkoholiko, kasama ng mga ito ang pagkahumaling, pagkabalisa, galit, pagtanggi, at pagkadama ng pagkakasala. Ang mga reaksyong ito sa alkoholismo ay nakakaapekto sa aking mga relasyon at sa kalidad ng aking buhay, ngunit habang natututo akong kilalanin ang mga ito at tanggapin na ako ay naapektuhan ng isang sakit, nagsimula akong gumaling. Sa paglipas ng panahon, natuklasan ko ang mga damdamin ng pagpapahalaga sa sarili, pagmamahal, at espirituwal na pagkakaugnay na tumutulong sa akin na kontrahin ang mga lumang tugon. Kahit gaano pa ako kagrabeng naapektuhan, nakakatulong si Al-Anon na maibalik ako sa katinuan.

Ang alkoholismo ay mas malakas kaysa sa mabuting hangarin o tunay na pagnanasa. Hindi ko pinili ang sakit na ito ng pamilya; gayundin ang alkoholiko. Kaya sinusubukan kong kumilos nang may kahabagan para sa aming dalawa.

Paalala sa Araw na Ito

Ang pagtanggap ko sa sakit na ito ng pamilya ay nagpapahintulot sa akin na huminto sa pag-aaksaya ng enerhiya na lumaban sa walang pag-asang labanan, at sa halip ay bumaling sa mga mapagkukunan ng tunay na tulong at pag-asa-Al-Anon at ang aking Mas Mataas na Kapangyarihan.

“Sa pamamagitan ng pagtanggap sa ideya na ang alkoholismo ay isang sakit kung saan ang mga problemang manginginom at ang mga nagmamalasakit sa kanila ay makakahanap ng pagpapalaya, wala kang dahilan upang ikahiya ang alkoholismo-walang dahilan upang matakot dito.”

So Mahal Mo ang Isang Alcoholiko (So You Love an Alcoholic)

Maaari kayang mapagbiro ang Diyos? Dumalo ako sa isang bagong pulong kamakailan kung saan inanyayahan akong magsalita. Naisip ko sa aking imahinasyon ang isang malaking grupo ng seryosong mga miyembro ng Al-Anon na nakaupo sa perpektong lokasyon na may perpektong ayos habang binibigkas ko ang isang mahirap na barrage ng matatalinong salita.

Ang nahanap ko sa halip ay isang maliit na grupo na nakaupo sa isang pansamantalang lugar ng pagpupulong kasama ang isang kapalit na sekretarya na napamaling lugar ang perpektong-eskripted na pormat. Lahat ng maaaring maging mali ay naging mali.

Sa madaling salita, hindi nagtagal ay naramdaman kong parang nasa bahay ako. Ang Aking Mas Mataas na Kapangyarihan ay pinalitan ito ng sapat na pamilyar, natural na mga elemento upang lubos akong maging kumportable.

Ang aking konsepto ng “mahalagang” pagpupulong na ito at ang mga salitang “mahalaga” na sasabihin at maririnig ko ay mabilis na naglaho. Kami ay isang grupo lamang ng mga miyembro sa samahan na ginagawa ang lahat ng aming makakaya upang tumawid sa putikan at tumulong sa isa’t isa.

Paalala sa Araw na Ito

Nagpapasalamat ako sa mga paraan na nahanap ng aking Mas Mataas na Kapangyarihan para bawasan ang aking mga pagkukunwari hanggang lumiit. Kapag nakakatawa ako ng konti, nababawasan ang takot ko.

“Gusto kong tandaan, sa tuwing natutukso akong kumuha ng mabigat, malungkot na perspektibo sa isang pangyayari, na maaaring hindi naman ito masyadong masama kung tutuusin… Maglilinang ako ng kakayahan sa pagkilala at pagtangkilik sa mga masasayang sandali.”

Isang Araw sa Bawat Pagkakataon sa Al-Anon (One Day at a Time in Al-Anon)

Maaaring magkaroon ng malaking halaga ang pagsusuri sa nakaraan. Maaari itong mag-alok ng impormasyon tungkol sa kasalukuyan, pati na rin ng mga pahiwatig na maaaring makatulong sa atin na gumawa ng mga pagbabago para sa isang mas magandang hinaharap. Para sa atin na tumanggi, nagdistort, o nawalan ng ugnayan sa mga masasakit na alaala, ang pagharap sa katotohanan ng ating nakaraan ay maaaring maging isang kritikal na bahagi ng ating pagbawi sa Al-Anon. Ang mga masasayang alaala ay dapat ding kilalanin kung umaasa tayong magbabalik-tanaw sa makatotohanang paraan.

Gayunpaman, mahalagang tandaan na ang nakaraan ay tapos na. Wala tayong kapangyarihan sa mga nangyari noon. Bagama’t maaari tayong gumawa ng mga hakbang upang gumawa ng mga pagbabago, hindi natin mababago ang katotohanan na nakapinsala tayo sa iba. At hindi natin mababago ang katotohanang sinaktan tayo ng iba. Mayroon lamang tayong kapangyarihang magbago sa kasalukuyang panahon.

Ang pinakamahusay na magagamit natin sa nakaraan ay harapin ito at pagkatapos ay magpatuloy. Tiyak na matututo tayo sa lahat ng ating naranasan, ngunit hindi natin dapat hayaang pigilan tayo nitong mamuhay dito at ngayon.

Paalala sa Araw na Ito

Hindi ako masyadong maabala sa pagharap sa mga lumang sugat upang makalimutan ko ang tungkol sa bagong paglaki.
“Ang nakaraan ay simula lamang ng isang simula.”

H.G. Wells

Matapos ang mga taon ng pagtanggi sa aking mga damdamin upang maprotektahan ang aking sarili, ang detatsment (emosyonal na paghihiwalay sa aking sarili mula sa sakit ng alkoholismo) ay medyo madali para sa akin. Ngunit ito ay may kawalang-interes. Ang detatsment na may pagmamahal ay wala sa tanong!

Nagsimula ang malaking pagbabago ng saloobin nang ulitin ng aking Sponsor ang isang linya mula sa isang dula na nakatulong sa kanya na maunawaan ang pangangailangang humiwalay nang may pagmamahal: “Ang pinakamasamang kasalanan sa ating kapwa nilalang ay hindi ang pagkapoot sa kanila, ngunit ang pagiging walang malasakit sa kanila.” Napagtanto ko na sa pamamagitan ng paghiwalay nang walang malasakit, maaaring ginagawa ko ang madaling paraan ng pagtakas.

Sa Al-Anon, nakaramdam ako ng sapat na kaligtasan para maramdaman ang aking nararamdaman. Hindi ko na kailangang isara ang pagmamahal na nararamdaman ko para sa aking sarili o para sa alkoholiko sa aking buhay. Nakikita ko ang aking sarili bilang higit sa aking mga damdamin, at nakikita ko ang alkoholiko bilang higit pa sa kanyang sakit.

Paalala sa Araw na Ito

Ang walang pasubaling na pag-ibig na natatanggap ko sa Al-Anon ay tumutulong sa akin na muling matuklasan kung ano ang pag-ibig. Habang nalalaman kong palagi akong kaibig-ibig anuman ang aking mga kalakasan o limitasyon, nagsisimula akong makakita ng isang bagay na patuloy na kaibig-ibig sa iba, kahit na sa mga dumaranas ng isang hindi kaibig-ibig na sakit.

“Sa pagbabago ng saloobin… ang mga nakaraang aksyon ay maaaring ilagay sa tamang pananaw; ang pagmamahal at paggalang ay maaaring maging bahagi ng buhay pamilya.”

Kabataan at ang Alkoholikong Magulang (Youth and the Alcoholic Parent)

Dahil nabuhay sa alkoholismo, marami sa atin ang naisip na ang ating sarili ay inosenteng biktima ng pang-aabuso ng ibang tao. Nakakagulat na matuklasan na tayo rin ay nakapinsala sa iba. Ang paglilista sa mga napinsala natin (Ika-Walong Hakbang) ay nagiging isang proseso ng pagtuklas kung saan ang isang mas makatotohanang pakiramdam ng responsibilidad ay maaaring magsimulang mabuo.

Sa aking kaso, gayunpaman, ang problema ay hindi sa pagkilala sa pinsalang nagawa ko, ngunit sa pagpapaalam sa aking labis na pakiramdam ng pananagutan. Naisip ko na lahat ng kakilala ko ay kasama sa aking listahan, lalo na ang mga nabigo sa akin. Halimbawa, hindi nasisiyahan ang aking mga magulang sa pinili kong kapareha. Gusto ng kapatid ko na bayaran ko ang mga utang niya. Nais ng mga anak ko na hayaan ko silang manatili sa labas magdamag nang hindi tumatawag. Habang iniisip ko ang Hakbang na ito, napagtanto ko na wala akong pananagutan sa kanilang hindi natupad na mga hangarin. Kaya noong binago ko ang aking listahan ng Ika-Walong Hakbang, kailangan kong tanggalin ang ilang mga pangalan.

Paalala sa Araw na Ito

Tiyak na gumagawa ako ng mga pagpipilian na nakakapinsala sa iba at humihiling na gumawa ng mga pagbabago. Ngunit kung minsan ang isang pagpipilian na tama para sa akin ay maaaring hindi komportable o hindi katanggap-tanggap sa iba. Ang mga inaasahan ng ibang tao ay hindi ko responsibilidad maliban kung nakatulong ako sa paglikha ng mga ito. Maaari kong ipaalala sa aking sarili na ang salungatan ay bahagi ng buhay.

“Sa Hakbang na ito ay inaayos natin ang ating bahagi, inaako ang responsibilidad para sa ating mga aksyon ngunit pinapalaya din ang ating mga sarili… mula sa pasanin ng mga maling-paghawak ng mga responsibilidad.”

… Sa Lahat Naming Gawain (… In All Our Affairs)

Bakit patuloy na pumunta sa Al-Anon? Sapagkat kung walang espirituwal na tulong, ang pamumuhay o dating pagtira sa piling ng isang alkoholiko ay labis para sa akin. Madalas akong nangangailangan ng tulong upang mapanatili ang isang makatuwirang pananaw. Nais kong magkaroon ng mas malapit na kaugnayan sa aking Mas Mataas na Kapangyarihan. Ang mga tao sa aking mga pulong ay napakainit at mapagmahal anupat madarama kong pinagkakaitan ako kung hindi sila regular na bahagi ng aking buhay. Ang Mga Hakbang, Tradisyon, at Konsepto ay nagsisilbing lahat upang ilagay ang istraktura at mga layunin sa aking buhay. Ang Al-Anon ang liwanag na tumutulong sa akin na mahanap ang daan sa dilim.

Bilang isang matagal nang miyembro, pamilyar na pamilyar ako sa Al-Anon, ngunit wala akong awtoridad kaysa sa ibang miyembro. Sinisikap kong huwag ipakita ang aking sarili bilang isang huwaran ng karunungan ng Al-Anon, at pinipigilan ko ang mga bagong dating na ilagay ako sa isang pedestal kung saan ako ay tiyak na mahuhulog.

Pinananatili ko ang karapatang magkaroon ng mga problema, umiyak, magkamali, hindi malaman ang lahat ng sagot. Mayroon at gumagamit pa ako ng Sponsor. Patuloy akong nagbibigay ng serbisyo sa Al-Anon, ngunit hindi ko kailangang mamahala.

Paalala sa Araw na Ito

Ang dami ng oras na ginugol ko sa Al-Anon ay hindi kasing halaga ng ginagawa ko sa oras na iyon ngayon.

“Hindi ako pumupunta sa Al-Anon para lamang matutong mamuhay sa mga problema sa aktibong manginginom. Ito ang aking paraan ng pamumuhay, isang mayaman at kapakipakinabang na buhay, habang natututo akong gamitin ang programa nang malalim.”

Para sa Araw na Ito Lamang sa Al-Anon (One Day at a Time in Al-Anon)

Natural lang na gusto mo ng mabilisang pag-aayos o agarang solusyon sa mahirap na sitwasyon. Gaya ng pabirong sinabi ng isang miyembro: “Bigyan mo ako ng pasensya, Panginoon—at pakibilisan!” Eksakto sa mga sentimyento ko! Mayroon ba akong ilang kakulangan sa ginhawa o problema sa aking buhay? Hayaan akong ayusin ito, o tanggalin ito ngayon. Ito ba ay isang sitwasyon ng aking nabuhay sa loob ng dalawampung taon? Sige, bibigyan ko ng labinlimang minuto. Marahil ay nabuhay ako kasama nito sa buong buhay ko—kung gayon, isang oras, marahil kahit dalawa. Ito ba ay konektado sa alkoholismo? Ang mga ugat ba nito ay talagang malalim sa lupa ng aking pagkatao? Sa ganoong kaso, gagawa ako ng ilang mga tawag sa programa at magbahagi sa isang pulong.

Nakasabit pa rin ba ito? Sige lang, maglulunsad ako ng isang pangunahing kampanya ng pagpuna sa sarili. Ano ang mali sa akin? Bakit mayroon ako ng lahat ng mga damdaming ito tungkol sa isang bagay na hindi mahalaga? Sigurado akong ako mismo ang sanhi ng lahat ng ito; kahit papaano may kasalanan ako.

Ipagbawal ng langit ay dapat akong sumuko, tanggapin ang aking kakulangan sa ginhawa, at manalangin para sa patnubay.

Paalala sa Araw na Ito

Hindi maalis ng lakas ng loob sa isang araw ang mga problema na nag-ugat at umunlad sa aking buhay sa loob ng mga dekada. Ang mga bagay ay kailangan ng oras.

“Hindi ka makakagawa ng rebulto sa pamamagitan ng pagdurog sa marmol gamit ang martilyo, at hindi mo mailalabas sa lakas ng armas ang espiritu o ang kaluluwa ng tao.”

Confucius

Kung hindi ko alam kung paano tumugon sa isang sitwasyon ngayon, bakit hindi subukang tumugon ng kabaitan? Tanggapin ko man o tanggihan ang isang kahilingan, sumang-ayon o hindi sumasang-ayon sa pananaw ng isang tao, maaari ko pa ring tratuhin ang ibang tao nang may paggalang at kagandahang-loob. Masasabi kong, “Hindi,” na kasing malumanay at buong pagmamahal na maaari ko rin sabihing, “Oo.”

Ngayon ay maaari kong igalang ang aking mga desisyon nang hindi deffensive dahil iginagalang ko ang aking karapatan na gumawa ng pinakamahusay na mga desisyon na magagawa ko. Kahit na ang iba ay hindi nasisiyahan sa mga desisyong iyon, maaari akong kumilos sa paraang makakabuti sa akin. Ang iba ay may karapatang hindi sumang-ayon, iba ang pakiramdam, mabigo. Kaya kong igalang ang karapatang iyon at manatili pa rin sa aking mga prinsipyo.

Ang mga relasyon ay kumplikado dahil ang mga tao ay kumplikado. Bawat isa sa atin ay may kanya-kanyang ideya, pinahahalagahan, at pag-asa, at hindi sila maaaring palaging sumasabay sa mga hangarin ng mga mahal natin. Ang mga hindi pagkakasundo ay maaaring maging malusog at nagbibigay-liwanag kung titingnan natin ang mga ito bilang isang paraan upang mapaunlad at mapalalim ang ating mga relasyon. Malaki ang maitutulong ng kabaitan at paggalang sa lahat ng kinauukulan para maging posible ito.

Paalala sa Araw na Ito

Ngayon ay susubukan kong tingnan ang bawat salungatan bilang isang pagkakataon upang gumaling. Igagalang ko ang aking sarili sa pamamagitan ng pagtugon nang may kagandahang-loob.

“Ang pinakamataas na anyo ng karunungan ay kabaitan.”

Ang Talmud

Marami sa atin ang nagkakaroon ng mas mataas na kamalayan sa ating mga iniisip habang nagpapagaling tayo sa Al-Anon. Pagkaraan ng ilang sandali, mapapansin natin ang pagbabago kapag nabaluktot ang ating pag-iisip. Ngunit kung nais nating ihinto ang mga negatibong kaisipan, ang kamalayan ay simula pa lamang.

Kapag ang “masamang pag-iisip” ay kumapit sa akin, kailangan kong gumawa ng higit pa kaysa iwaksi ang mga negatibong kaisipan. Dapat kong palitan ang mga ito ng isang bagay na positibo o malamang na bumalik ako sa aking negatibong pag-iisip.

Ang aming grupo ay nag-order ng koleksyon ng Literaturang Inaprubahan ng Kumperensya ng Al-Anon (Al-Anon Conference Approved Literature) (CAL) awdyokaset (audiocassette) noong meron pa ng mga ito. Nakaugalian ko nang makinig sa kanila sa aking sasakyan kapag nagmamaneho ako sa paligid ng bayan. Kahit na ilang beses ko nang nabasa ang mga polyetong ito ng CAL, ang marinig ang mga ito na binibigkas nang malakas ay isang kakaiba at napakalakas na karanasan. Kung ang aking saloobin ay hindi maganda, ang pagsasaayos nito sa pamamagitan ng pakikinig sa Al-Anon na karunungan sa isang tape, sa isang pulong, o isa-sa-isa ay makapagpapabalik sa akin sa landas.

Paalala sa Araw na Ito

Ngayon ay pagtutuunan ko ng pansin ang sinasabi ko sa aking sarili. Kung kinakailangan, hihinto ako sa kalagitnaan ng pag-iisip, magsisimulang muli, at papalitan ang mga negatibong ilusyon ng mga positibong katotohanan.

“Kung ano ang itinuturo natin sa ating sarili sa ating mga iniisip at saloobin ay nasa atin.”

… Sa Lahat Naming Gawain (… In All Our Affairs)

Marami sa atin ang pumupunta sa Al-Anon na umaasang makahanap ng mga sagot sa mga tanong na bumabagabag sa atin. Dapat ko bang iwanan ang alkoholiko? Paano naman ang mga pinansyal, sekswal, medikal, legal, at emosyonal na problema? Paano ko mapipigilan ang mapang-abusong pag-uugali? Mayroong kasing raming mga lehitimong opsyon tulad ng mayroong mga miyembro, at ang posisyon ni Al-Anon ay dapat bawat isa ay makahanap ng mga sagot na tama para sa atin.

Ang isang pagbubukod ay isang nagbabanta sa buhay o marahas na sitwasyon. Sa kasong ito, iminumungkahi ni Al-Anon na unahin ang mga dapat unahin: tiyakin ang kaligtasan ng ating sarili at ng ating mga anak. Marahil ito ay nangangahulugan ng pag-iiwan ng pera at mga susi sa isang ligtas na lugar upang makalabas tayo sa isang emergensi, o tumawag sa pulisya, o makipag-ayos na manatili sa isang kaibigan, kung para lamang sa araw na ito. Natutunan natin na nararapat tayong maging ligtas.

Paalala sa Araw na Ito

Sa Al-Anon, hindi tayo gumagawa ng mga pagpipilian ng sinuman para sa kanila, ngunit nag-aalok tayo ng ibang uri ng payo. Iminumungkahi naming dumalo sa mga pulong ng Al-Anon, maghanap ng Sponsor, at makipag-ugnayan sa pamamagitan ng telepono. Pinapayuhan natin ang ating mga miyembro na isagawa ang Mga Hakbang, slogan, at Tradisyon, at isama ang mga prinsipyong ito sa bawat aspeto ng ating buhay. Ang ganitong uri ng payo ay tumutulong sa atin na makahanap ng mga sagot na maaari nating isabuhay.

“Kapag nag-concentrate ako sa aking personal na pag-unlad, ang mga paghihirap na hindi ko kontrolado ay maayos ng kusa.”

Ang Dilemma ng Alcoholikong Kasal (The Dilemma of the Alcoholic Marriage)

Dumating ako sa Al-Anon sa sobrang sakit na mabilis kong binuksan ang aking mga kamay at puso sa kung ano man ang programa at mga miyembro nito na gustong ipakita sa akin. Ang natuklasan ko ay ang mga pinagdadaanan ko sa buhay ay hindi kasinghalaga ng kung paano ko binibigyang kahulugan ang karanasan. Sa madaling salita, mayroon akong pagpipilian tungkol sa aking saloobin.

Halimbawa, palagi kong inaasahan na ang aking kaligayahan ay darating mula sa iba, lalo na sa aking mga magulang na alkoholiko. Ginugol ko ang halos buong buhay ko sa paghihintay na ipakita nila ang kanilang pagmamahal at pagsang-ayon sa paraang naiintindihan ko. Hindi nila ginawa, at nadama kong pinagkaitan ako at hindi kaibig-ibig bilang resulta.

Tinulungan ako ni Al-Anon na bigyang-kahulugan ang aking sitwasyon sa ibang paraan. Sa pamamagitan ng paggawa ng Mga Hakbang, natutunan ko na ako ay kaibig-ibig, anuman ang iniisip ng isang magulang o sinuman. Maaari akong malungkot sa kung ano ang napalampas ko o maaari kong pahalagahan ang pagkakataong matutong mahalin at pahalagahan ang aking sarili. Ginagawa ko ang ilan sa pareho, ngunit ngayon alam kong may pagpipilian ako.

Paalala sa Araw na Ito

Oras na para huminto sa paghihintay sa iba na mag-alaga sa akin. Ang tanging taong kayang mahalin ako sa paraang gusto kong mahalin ay ako.

“Unti-unti kong tinanggap ang katotohanan na ang aking ‘kung sana’ na pangarap ay hindi na magkakatotoo. Pero natutunan ko rin na kaya kong maging masaya kahit hindi.”

Hinaharap ni Al-Anon ang Alkoholismo (Al-Anon Faces Alcoholism)

Marami sa atin ang nagkaroon ng mga sandali ng pagkabalisa sa trabaho at sa paligid ng ating pamilya pagdating sa paggawa ng mga desisyon na nakakaapekto sa iba bilang isang grupo. Mag-aalala tayo, “Magiging masaya ba ang lahat sa desisyon?” Tiyak na mayroong isang perpektong paraan upang gawin ang mga bagay, at responsibilidad nating hanapin ito.

Tinulungan ako ni Al-Anon na bumuo ng isang simpleng patakaran tungkol sa mga desisyon ng grupo, gaya ng iminungkahi ng Unang Tradisyon ni Al-Anon: “Dapat mauna ang ating karaniwang kapakanan.” Nalalapat ang Tradisyong ito sa pag-uugali ng aming mga grupong Al-Anon, ngunit nakita kong kapaki-pakinabang din ito sa ibang mga sitwasyon. Kung ang mga plano ng grupo ay tila idinisenyo upang makinabang ang pinakamaraming bilang ng mga tao, karaniwan kong sinusuportahan ito. Hindi ko ibig sabihin na binabalewala ko ang sarili kong mga pangangailangan at damdamin—ipinapahayag ko ang mga ito. Ngunit ang iba ay may mga pangangailangan din, at dapat kong igalang ang mga ito. Ang gayong mga pagpili ay maaaring hindi magdulot ng agarang kaligayahan sa akin o sa iba, ngunit sa huli lahat tayo ay makikinabang. Gaya ng sabi ng Unang Tradisyon, “Personal na pag-unlad para sa pinakamaraming bilang ay nakasalalay sa pagkakaisa.”

Paalala sa Araw na Ito

Sinusubukan ko bang ipilit ang aking kalooban sa iba sa mga sitwasyon ng grupo, o natututo ba akong igalang ang kanilang mga karapatan pati na rin ang aking sarili? Nararamdaman kong maaring maging tiyak sa aking mga opinyon kung iingatan ko ang pinakamahusay na interes ng grupo sa aking puso.

“Ang pagkakaisa ay nagpapakita hindi lamang ng kinakailangang klima para sa paglago ng Al-Anon sa kabuuan kundi pati na rin ang kapaligiran kung saan ang bawat miyembro sa loob ng grupo ay maaaring magkaroon ng kapayapaan ng isip.”

Ang Labindalawang Hakbang at Tradisyon (The Twelve Steps and Traditions)

Gumugol ako ng maraming oras sa pananabik para sa mga bagay na hindi ko nakukuha mula sa alkoholiko sa aking buhay. Bilang bahagi ng aking pagbawi sa Al-Anon, hinikayat akong ilagay ang mga pangangailangan sa papel. Ang kagandahang-loob, paggalang, atensyon, pagmamahal, komunikasyon – ang aking listahan ng mga lugar kung saan naramdaman kong pinabayaan ako ng aking mahal sa buhay ay nagpatuloy.

Ang aking Sponsor ay pinalakpakan ang aking katapatan at pagkatapos ay iminungkahi na maaari kong dalhin ang lahat ng mga bagay sa aking listahan sa aking buhay. Ang kapalit: Kailangan kong ibigay ang gusto kong matanggap at maging kung ano ang gusto kong maakit. Nagpakita ba ako ng maliwanag na halimbawa ng kagandahang-loob at lahat ng iba pa? Kung hindi, mayroon na akong napakagandang listahan ng mga layunin sa papel.

Madalas kong naririnig na bumabalik sa atin ang ibinibigay natin, at ngayon alam ko na ito ay totoo. Habang ako ay naging mas mabait at mas mapagmahal, ang ibang mga tao ay tumugon sa pagbabago. Mas maganda rin ang pakiramdam ko sa sarili ko. Ngayon, masasabi ko nang totoo na ang lahat ng mga katangian sa aking listahan ay umiiral sa aking buhay kahit paminsan minsan. Hindi ko inaasahan ang mga resultang ito-o anumang iba pa, sa bagay na iyon. Masyado akong abala sa pagtutok sa sarili ko. Sa tingin ko iyon ang dahilan kung bakit ito gumana.

Paalala sa Araw na Ito

Ngayon ay maaari akong magkaroon ng aktibong papel sa pagtupad sa aking mga pangangailangan. Maaari kong piliin na maging isang taong nais kong makasama sa aking buhay.

“Nalaman ng marami sa atin na habang ginagawa natin ang pagtrato sa iba nang patas, nang may pagmamahal at paggalang, tayo mismo ay nagiging mga magnet para sa pagmamahal at paggalang.”

…Sa Lahat Naming Gawain (…In All Our Affairs)

Ang pag-aaral tungkol sa alkoholismo ay nakatulong sa akin na makahanap ng katahimikan pagkatapos ng mga taon ng pakikibaka. Nakikita ko ngayon na ang mga alkoholiko ay may sakit: May sakit sila, hindi masama. Sa pamamagitan ng regular na pagdalo sa mga pulong ng Al-Anon, pagbabasa ng Literaturang Inaprubahan ng Kumperensya ng Al-Anon (Al-Anon Conference Approved Literature (CAL)), at pag-upo sa mga bukas na pulong ng AA, nakakuha ako ng ilang insight sa kung ano ang at hindi makatwirang asahan kapag nakikitungo sa isang alkoholiko.

Natutunan ko na mayroon akong kakayahang ayusin ang aking mga inaasahan upang hindi ko na itakda ang aking sarili para sa patuloy na pagkabigo. Halimbawa, hindi na ako umaasa na tutuparin ng isang umiinom ng alkohol ang bawat pangako. Ginagawa nitong mas madaling pamahalaan ang aking buhay.

Ang kaalaman na nakukuha ko sa Al-Anon ay nagpawi ng marami sa aking mga takot at nagbigay ng puwang para sa isang bagong tuklas na pakikiramay. Nakikita ko na hindi lang ako ang may magagandang ideya, wastong kritisismo, at marangal na motibo.

Paalala sa Araw na Ito

Ang pag-aaral tungkol sa sakit ng alkoholismo ay makatutulong sa akin na maging mas makatotohanan tungkol sa sakit ng isang mahal sa buhay—at sa gayon ay makagawa ng mas mahusay na mga pagpipilian para sa aking sarili.

“Natuto ako ng mga diskarte sa pagharap sa alkoholiko, upang magkaroon ako ng relasyon sa taong nasa likod ng sakit.”

Hinaharap ni Al-Anon ang Alkoholismo (Al-Anon Faces Alcoholism)

Sa Al-Anon natutunan ko na ligtas na maging aking sarili. Ngayon ay ibinabahagi ko sa mga kaibigang Al-Anon ang mga nakakahiyang lihim na minsan kong ibinaon sa paningin. Minsan kailangan kong labanan ang dating pagnanasa na manahimik sa anumang paraan, ngunit nalaman ko na ang pagbabahagi ay ang susi sa pagpapagaling.

Halimbawa, nahihiya ako sa aking pisikal na anyo, lalo na sa aking ngiti. Ang mga taon ng nakakahiyang pamumuna mula sa mga kamag-anak na alkoholiko ay nagdulot sa akin ng labis na maging insecure. Mukhang pinakamainam na ihayag ang pinaka-kaunti tungkol sa aking sarili hangga’t maaari, at iniwasan kong ngumiti nang kabuuan. Sa kasamaang palad, patuloy akong naniniwala sa mga kritisismo, kaya napakasama ng tingin ko sa aking sarili.

Sa pamamagitan ng tapat na pagbabahagi sa mga taong mapagkakatiwalaan ko, hinahamon ko ang mga luma, negatibong ideya. Tinitiyak sa akin ng aking mga kaibigan na Al-Anon na ang mga kritisismo ay pinalaki. Parang walang nakakahanap sa akin na hindi karapatdapat dahil sa aking ngiti. Sa Al-Anon ako ay makakalabas sa pagtatago. Malaya pa nga akong magpakawala ng ngisi.

Paalala sa Araw na Ito

Kahit na nahihiya ako, ang isang tao sa samahan ay makakatulong sa akin na makita ang aking sitwasyon sa ibang paraan. Sa tulong nila, kung handa akong payagan ito, ang katotohanan ay magpapalaya sa akin.

“Darating ka sa punto na ang iyong mga demonyo, na nakakakilabot, ay paunti-unting lumiliit at ikaw ay palaki ng palaki.”

August Wilson

Isang bagay na pinahahalagahan ko sa Al-Anon ay ang ating pagkakaisa sa pagkakaiba-iba. Sinasabi ng Ika-Apat na Tradisyon na ang bawat grupo ay may kasarinlan, malayang magsagawa ng mga pagpupulong sa paraang angkop sa mga miyembro nito hangga’t sumusunod ito sa mga Tradisyon at hindi nakakasira sa kabuuang pagkakaisa ng Al-Anon. Ang ilang grupo ay nananatili sa iminungkahing format ng pulong; ang iba ay gumagamit ng bahagyang naiibang istraktura.

Bakit ko dapat ibaluktot ang aking ilong nang wala sa porma dahil pinili ng isa pang grupong Al-Anon na sundin ang isang format ng pulong na iba sa isang pamilyar sa akin? Bakit ko ipagpapalagay na ang aking paraan ay ang tamang paraan? Kapag naaalala kong panatilihing bukas ang isipan, nalaman kong ang mga prinsipyo ng programang Al-Anon ay nananatiling eksaktong pareho, kahit anong grupo o aling lungsod ang aking binibisita.

Bawat isa sa atin ay gumaganap ng mahalagang bahagi sa kahanga-hangang pagsasamahan na ito, na sumusuporta sa isa’t isa habang tayo ay gumagaling mula sa mga epekto ng alkoholismo. Sa matibay na pundasyong ito ng pagmamahal at suporta, ang ating mga indibidwal na pagkakaiba ay makapagpapayaman lamang sa atin sa kabuuan.

Paalala sa Araw na Ito

Sa perpektong pagkakasunud-sunod sa mundo ng aking Mas Mataas na Kapangyarihan, lahat ng bagay ay maganda. Magdarasal ako na palayain ang sarili kong katigasan, upang makita ko ang kagandahan ng pagkakaisa sa pagkakaiba-iba.

“Ang isang hangal na hindi pagbabago ay ang masamang duwende ng maliliit na isip.”

Ralph Waldo Emerson

Sa una, ang ideya ng paghahanap ng mga depekto ng pagkatao, pagkakamali, pagkukulang, at pinsalang nagawa ko ay maaaring tila isa pang palusot para pahirapan ang aking sarili. Iyon ang dahilan kung bakit napakahalaga na tumutok sa unang tatlong Hakbang ng sapat na panahon upang bumuo ng matibay na espirituwal na pundasyon.

Sa mga unang Hakbang na ito, inaamin natin ang mga lugar kung saan tayo ay walang kapangyarihan-tulad ng alkoholismo at iba pang mga tao-at malaman natin na ang isang Kapangyarihang mas dakila kaysa sa ating sarili ay walang ganoong mga limitasyon. Nagpapasya tayong ilagay ang ating kalooban at ang ating buhay sa mga kamay ng Mas Mataas na Kapangyarihang ito. Binitawan natin ang mga pasanin na hindi naman natin dapat dalhin. At sinisimulan nating tratuhin ang ating sarili nang mas mabait at mas makatotohanan.

Kapag lumipat tayo sa mga susunod na Hakbang, ginagawa natin ito para sa ating kapakanan. Nagsisimula tayo ng isang proseso na napakalaki at kapakipakinabang, at sumusulong tayo sa ilalim ng patnubay ng isang Mas Mataas na Kapangyarihan. Ito ay nagbibigay-daan sa atin na maging mas banayad sa ating paggaling.

Paalala sa Araw na Ito

Ang unang tatlong hakbang ay ang pundasyon kung saan nabuo ang aking pag-unlad. Gaano man ako katagal sa programang ito, hindi ako magdadalawang-isip na hawakan ang pundasyon ng aking espirituwal na kalusugan.

“Mayroon na akong layunin na nakikita ko nang malinaw at ang programa kung saan tatrabaho papunta dito. Ito ang aking gabay sa pagpapabuti ng sarili, kaginhawahan, at mas mabuting paraan ng pamumuhay.”

Ang Dilemma ng Alkoholikong Kasal (The Dilemma of the Alcoholic Marriage)

Pagdating ko sa Al-Anon hindi ko naramdaman. Noong nawalan ako ng trabaho, sabi ko, “Walang problema, kaya ko naman.” Nung nagkaanak kami, sabi ko, “Walang problema, ito ay isang araw lang na naman.” Wala man lang makapagpagalaw sa akin. Parang isa nang patay.

Tiniyak sa akin ng mga kaibigan kong Al-Anon na mayroon akong nararamdaman, ngunit nawalan ako ng kaugnayan sa kanila sa paglipas ng mga taon ng pamumuhay nang may alkoholismo at pagtanggi sa bawat pahiwatig ng galit, saya, o kalungkutan. Habang nagsisimula akong gumaling, nagsimula akong makaramdam, at ito ay lubhang nakalilito. Pansamatala ay naisip ko na baka mas lalo akong nagkakasakit kaysa dati dahil ang mga damdamin ay hindi komportable, ngunit tiniyak sa akin ng aking mga kaibigang Al-Anon na ito ay bahagi lamang ng proseso. Handa akong maranasan ang mga damdamin, at ang kakulangan sa ginhawa ay lumipas. Unti-unti akong mas naging buo.

Hangga’t pinanatili ko silang nakakulong sa loob ko, ang aking damdamin ay masakit at makamandag na mga lihim. Nang ilabas ko sila, naging ekspresyon sila ng aking sigla.

Paalala sa Araw na Ito

Ngayon ay titigil ako paminsan-minsan para makita ang nararamdaman ko. Marahil ang araw ay magdadala ng kagalakan o marahil ng kalungkutan, ngunit alinman ay magpapaalala sa akin na ako ay buhay na buhay.

“Hindi ko ipagpapalit ang tawa ng aking puso para sa kapalaran ng karamihan; ni hindi ako makuntento sa pagbabago ng aking mga luha… sa kalmado. Ito ang aking maalab na pag-asa na ang aking buong buhay sa mundong ito ay magiging luha at halakhak.”

Kahlil Gibran

Kapag ang isang bagay ay hindi gumagana sa paraang sa tingin ko ito ay dapat, maaari kong isipin ang tungkol sa slogan, “Hinay-hinay lang” (“Easy Does It”). Sa halip na doblehin ang aking pagsisikap, maaari kong pabagalin at muling suriin ang sitwasyon. Ang sagot na hinahanap ko ay maaaring nakatitig sa aking mukha, ngunit minsan kailangan kong bitawan ang aking ginagawa bago ko ito makita.

Sinubukan kong isara ang isang naaalis na layning pabalik sa aking dyaket, ngunit hindi ito gumagana. Itinulak ko sa abot ng aking makakaya, pilit na pinipilit itong i-slide, ngunit hindi ito natinag. Sa wakas nakita ko na sinusubukan kong ipasok ang siper ng lining sa unahang siper ng dyaket. Hindi nakakagulat na hindi ko ito magawa!

Ilang beses ko na bang ginawa sa buhay ko ang parehong bagay: pinilit na solusyon? Sinubukan kong “isara” ang aking sarili sa mga tao at mga sitwasyong hindi “angkop” sa akin, na nagiging bigo at nasiraan ng loob sa proseso. Ngunit natutunan ko na hinay-hinay. Maaari akong maglaan ng oras upang makita kung ako ay “tugma” ang sa tingin ko ay gusto ko bago ako tumalon at magsimulang “mag-siper.” Mas tahimik ang buhay ko dahil hindi ko pinipilit ang sarili ko na magkasya sa isang lugar na hindi ako nararapat.

Paalala sa Araw na Ito

Kung masira ang mga plano ko ngayon, uurong ako sandali at titingnan ang sitwasyon bago magpatuloy.

“Hinay-hinay…. Isipin mo kapag nagmamadali kang gumawa ng isang bagay at parang mali ang lahat… Magugulat ka kung gaano kalaki ang maitutulong ng isang munting ideyang ito para sa iyo.”

Kabataan at ang Alkoholikong Magulang (Youth and the Alcoholic Parent)

Marami sa atin ang nakatuklas na ang telepono ay maaaring maging isang lifeline sa pagitan ng mga pagpupulong. Sa una ay maaaring nag-aatubili tayong tawagan ang isang taong halos hindi natin kilala, ngunit karamihan sa mga miyembro ay nagpapasalamat na makatanggap ng gayong mga tawag dahil parehong nakikinabang ang magkabilang panig. Kadalasan ay nakakatulong para sa isang matagal nang miyembro na suriin ang mga “pangunahing kaalaman” ng Al-Anon gaya sa mga bagong dating na dapat marinig ang mga ito. Ang aming lakas ay nakasalalay sa katotohanan na kami ay natututo sa isa’t isa.

Ang isang partikular na kapaki-pakinabang na oras para sa mga tawag sa telepono ng Al-Anon ay kapag naghahanda tayong gawin isang bagay na bago o nakakatakot. Marami sa atin ang “ibinu-bookend” ng mga pagkilos na ito: Tumatawag kami sa Al-Anon bago gumawa ng aksyon, at sinusundan namin ang aksyon ng pangalawang tawag. Para sa atin na palaging kumikilos nang mag-isa, ito ay isang paraan upang ibahagi ang ating mga panganib at ang ating lakas ng loob sa iba na magmamahal at susuporta sa atin, anuman ang mangyari. Kapag pinag-uusapan natin ang ating ginagawa at kung ano ang nararamdaman natin bago gumawa ng mahirap na hakbang, nagiging posible na kumilos nang may kumpiyansa at katahimikan.

Paalala sa Araw na Ito

Makikipag-ugnayan ako sa isa pang miyembro ng Al-Anon ngayon. Kung abala o hindi available ang taong iyon, tatawag ulit ako.

“Dapat matuto tayong sumandal sa iba, at kung minsan ay tanggapin ang pagsandal ng iba sa atin…. Hindi natin ito magagawa nang mag-isa.”

Alateen-Pag-asa para sa mga Anak ng Alcoholiko (Alateen-Hope for Children of Alcoholics)

Ang pinakamahalagang salita na naririnig ng marami sa atin noong una tayong dumating sa Al-Anon ay, “Kunin ang gusto mo, at iwanan ang iba.” Lahat ng tungkol sa ating programa ay iminumungkahi, hindi kinakailangan. Nagbibigay ito sa atin ng kalayaang mamili at pumili. Kung hindi tayo sumasang-ayon sa isang bagay, hindi natin kailangang gamitin ito. Kung hindi tayo handang gumamit ng Hakbang, slogan, o tool, malaya tayong maghintay.

Marami sa atin ang nangangailangan ng oras upang matugunan ang espirituwal na katangian ng programang Al-Anon. Kung kinakailangan tayong maniwala sa isang Mas Mataas na Kapangyarihan upang makalahok sa Al-Anon, maaaring hindi na tayo nagpatuloy sa pagdalo sa mga pulong. Sa kalaunan, marami sa atin ang naniwala sa isang Mas Mataas na Kapangyarihan dahil malaya tayong makarating sa sarili nating pang-unawa sa sarili nating panahon. Sa ganoong paraan, ang anumang natutunan natin ay magkakaroon ng kahulugan para sa atin.

Kapag kinuha natin ang gusto natin at iniwan ang iba, binibigyan natin ang ating sarili ng pahintulot na hamunin ang mga bagong ideya, gumawa ng mga desisyon para sa ating sarili, at pati na rin baguhin ang ating isip.

Paalala sa Araw na Ito

Dahil nagagamit ko ang anumang bagay na nakikita kong kapaki-pakinabang at iniiwan ang iba, maaari akong makinabang mula sa karanasan, lakas, at pag-asa ng iba at susundin ko pa rin ang sarili kong puso.

“Sa tulong ng programang ito at ng aking Mas Mataas na Kapangyarihan, pinangangasiwaan ko ang paghuhugis, paghubog, pagpili kung anong uri ng buhay ang aking tatahakin.”

…Sa Lahat Naming Gawain (…In All Our Affairs)

Lumalago ang pagpapahalaga sa sarili kapag mahal at tinatanggap ko ang aking sarili bilang ako. Pinipigilan ko ang aking sariling kapakanan sa tuwing ibinabatay ko ang aking pagpapahalaga sa sarili sa kung ano ang ginagawa ko o kung ano ang iniisip ng iba sa akin. Kung kaya kong pasayahin ang lahat ng tao sa mundo, kung kaya kong “ituwid ang lahat” at lutasin ang lahat ng paghihirap na kinakaharap nila, kung magagawa kong perpektong lugar ang mundo—kahit noon, malamang na hindi pa rin ako magiging maganda sa aking sarili. Sa katunayan, kailangan kong isuko ang lahat ng aking “sarili” upang magawa ang imposibleng gawaing ito.

Hindi ako maaaring maging perpekto. Hindi ko kayang gawing perpekto ang iba. Ngunit ako ay karapat-dapat sa pagmamahal, paggalang, at kagalakan. Hayaan akong paalalahanan ang aking sarili sa bawat araw na ako ay anak ng isang perpektong Mas Mataas na Kapangyarihan. Na, sa kanyang sarili, ay nag-uutos ng paggalang-ang aking paggalang-sa mahimalang “sarili” na ibinigay sa akin. Kapag pinangunahan ko ito sa aking isipan, hindi ko ibibigay ang aking “sarili” sa kurso ng anumang pagsisikap.

Paalala sa Araw na Ito

Ngayon, kapag nahaharap sa mga pagpipilian, pipiliin ko ang landas na magpapahusay sa aking pagpapahalaga sa sarili.
“Natututo akong mamuhay ng buong buhay, kung saan gusto ko at pinapahalagahan ko ang pagkatao ko.”

Hinaharap ni Al-Anon ang Alkoholismo (Al-Anon Faces Alcoholism)

Minsan ang mga bagay na itinuturing nating pinakamalaking kahinaan ay lumalabas na ating pinakadakilang lakas. Nagbibigay sila sa atin ng mga pagkakataon para sa paglago na hindi natin kailanman makukuha sa ibang paraan. Buong buhay ko ay nagdasal ako para sa lakas ng loob, ngunit sa pamamagitan ng aking pagkamahiyain nalaman ko na ang lakas ng loob ay magagamit ko na.

Nag-aalangan akong makibahagi sa mga pagpupulong, natatakot akong kutyain. Umuupo ako sa likod at inilihim ang mga sikreto ko. Gayunpaman, madalas kong naririnig ang sarili kong kuwento kaya nawala ang takot ko. Sa pagtawag ng lakas ng loob na hindi ko alam na umiiral, nagawa kong lapitan ang ilang miyembro na tila may katulad na karanasan. Nang maglaon, nakausap ko ang napakaraming tao nang isa-isa kaya naging posible ang pakikibahagi sa grupo, komportable pa nga.

Kung naalis lang sana ang takot ko, baka hindi ko malalaman na kaya kong kumilos para sa sarili ko. Hindi ko kailangan ng sapat na lakas upang bumangon sa harap ng isang silid ng mga estranghero; Sapat lang ang kailangan ko para mapanatili ko ang maliliit na hakbang. Mayroon akong eksaktong sapat na lakas at tapang upang maabot ang aking layunin.

Paalala sa Araw na Ito

Anuman at lahat ng tungkol sa akin ay magagamit para sa aking ikabubuti. Kung nakaramdam ako na insecure o takot ngayon, maaalala ko na ang aking takot ay isang senyales na may dapat akong matutunan.

“Maaaring hindi ito ang sagot na gusto ko, ngunit kailangan kong tandaan na maaaring ito ang kailangan ko.”

Sa Aming Pagkakaunawa… (As We Understood…)

Lumaki ako na may pagkakasala at paninisi, sa gitna ng malupit na pamumuna at patuloy na takot. Kahit ngayon, pagkatapos ng mga taon ng pagbawi ng Al-Anon, kapag naiisip ko ang mga nakaraang pagkakamali, malamang na mag-react ako nang may guilt, pinalalaki ang kahalagahan ng aking mga pagkakamali at iniisipan ang aking sarili nang masama.

Sa Al-Anon natututo akong makita ang aking sarili nang mas makatotohanan. Oo, nakipagbuno ako sa alkoholismo at natumba ng isa o dalawang beses. Nakagawa ako ng maraming pagkakamali na walang kinalaman sa alkoholismo. Pero hindi ako masama. Oras na para itigil ko ang pagtrato sa sarili ko na parang ganun ako.

Hindi ko alam kung bakit nagsimulang tumulo ang gripo sa aking banyo. Pag-asikaso sa sitwasyon nang may matinding pasensya, pinanood ko itong tumulo. At tumulo at tumulo. Minsan sinubukan kong ayusin ang pihitan, ngunit talagang inaasahan kong titigil ito sa pagtulo nang mag-isa. Natural na hindi ito gumana sa ganoong paraan. Lumala ang problema at kalaunan ay nagkaroon ng malawak na pinsala. Sa wakas kinailangan kong tumawag ng tulong.

Hindi ko masasabi sa iyo kung gaano karaming mga problema ang nahawakan ko sa ganitong paraan, na may kaunting tagumpay. Salamat kay Al-Anon, hindi ko na kailangang maghintay na sumabog ang isang sitwasyon bago ko ito harapin. Isa sa mga pinakakapaki-pakinabang na kasangkapan ay ang pagbabahagi sa mga pagpupulong at sa mga miyembro ng samahan. Kapag inilagay ko ang aking mga karanasan sa mga salita, tila mas totoo ang mga ito at mas malamang na hindi ko ito itulak sa isang tabi. Bilang resulta, madalas kong hinaharap ang mga problema kapag ang mga ito ay bahagyang iritasyon pa lamang at ayusin ang mga ito bago sila lumaki at mag-hari. Ngayon hindi ako gaanong interesado sa mataas na drama; Mas gugustuhin ko pang magkaroon ng totoong buhay.

Paalala sa Araw na Ito

Ngayon ay tapat kong ibabahagi ang tungkol sa isang bagay na gumugulo sa akin. Ang buhay ko ay nararapat sa aking atensyon.

“Isa sa mga pinaka-kapaki-pakinabang na aspeto ng Al-Anon/Alateen na samahan ay ang pagkakataong mayroon tayo upang ipahayag ang ating mga problema, nagtitiwala na hindi tayo hahatulan sa pagsasalita ng tapat.”

Pamumuhay nang may Kahinahunan (Living with Sobriety)