Kategorya: Oktubre

OKTUBRE 1

Bigla kong napagtanto ang mga kaisipang tumatakbo at pumapasok sa aking isipan sa isang nakababahalang bilis-mga alaala, mga sirang pangako, mga takot sa hinaharap, mga nabigong inaasahan sa aking sarili at sa ibang tao. Ito ay isang pamilyar na kaguluhan at isa na maaari ko na ngayong makilala. Ito ay isang senyales na ang aking buhay, sa ngayon, ay hindi mapangasiwaan.

Sa ganitong oras, ang katahimikan ay kadalasang isang tawag lang sa telepono. Ang isang simpleng pagkilala sa kaguluhan ay agad na nakakabawas nito. Ako ay umatras, humakbang palabas ng kabaliwan, at sabay-sabay itong nahuhugasan o kumakalat sa lahat ng napakaraming direksyon kung saan ito nanggaling. Ang mga piraso ng aking kaguluhan ay bumabalik sa kanilang mga tamang lugar, kung saan maaari ko silang iwanan o piliin na harapin sila nang paisa-isa.

Paalala sa Araw na Ito

Kung darating ang mga problema ngayon, susubukan kong kilalanin ang mga ito—at pagkatapos ay maglagay ng kaunting espirituwal na espasyo sa pagitan ng aking mga problema at ng aking sarili. Kung maaari kong ibahagi ang tungkol sa kanila sa ibang tao, lalo kong mababawasan ang kanilang kapangyarihan. Ang pagkilala na ang aking buhay ay hindi mapangasiwaan ang unang hakbang patungo sa pamamahala nito.

“… Kapag inilabas natin ang mga bagay sa liwanag, nawawala ang kanilang kapangyarihan sa atin.”

…Sa Lahat Nating Gawain (… In All Our Affairs)

OKTUBRE 2

Mahalaga sa aking paggaling na tulungan ang aking grupong Al-Anon sa pamamagitan ng pagtanggap ng iba’t ibang responsibilidad na kinakailangan upang mapanatiling maayos ang mga bagay. Marahil ang pangunahing dahilan kung bakit napakahalaga ng serbisyo ay dahil madalas akong makipag-ugnayan sa mga bagong dating. Pwede akong maging abala sa mga walang kabuluhang problema ng pang-araw-araw na buhay at nawawalan ng pananaw sa maraming mga regalong natanggap ko mula noong dumating ako sa Al-Anon. Ang pakikipag-usap sa mga bagong dating ay nagbabalik sa akin sa realidad. Kapag nagtakda ako ng literatura, nagtitimpla ng kape, o namumuno sa isang pulong, ako ay nagiging isang taong maaaring isiping lapitan ng mga bagong dating.

Naaalala ko ang pagkabigo ng aking sarili na nakikipagpunyagi sa alkoholismo. Wala akong gamit, walang kausap. Binago iyon ni Al-Anon. Ngayon, gaano man kahirap ang mga bagay kung tingnan, mayroon akong samahan at paraan ng pamumuhay na tumutulong sa akin na makayanan ito. Hindi na ako nag-iisa.

Ngayon, marami akong ipinagpapasalamat, ngunit kailangan kong tandaan kung gaano kalayo ang narating ko para hindi ako mawala sa negatibiti sa mga bagay na hindi mahalaga. Ang serbisyo ay tumutulong sa akin na magpaalala.

Paalala sa Araw na Ito

Ang programang Al-Anon ay nandiyan para sa akin noong kailangan ko ito. Gagawin ko ang aking makakaya upang matiyak na ito ay patuloy na umunlad. Alam kong ang anumang serbisyong inaalok ko ay magpapalakas sa sarili kong paggaling.

“Ginawa ng Diyos para sa akin ang hindi ko kayang gawin para sa sarili ko. Isinali niya ako sa gawaing paglilingkod…. Iniligtas nito ang aking buhay, ang aking pamilya, ang aking katinuan.”

…Sa Lahat Naming Gawain (… In All Our Affairs)

OKTUBRE 3

Maliwanag, hindi ko alam kung ano ang pakikiramay, ngunit alam ko kung ano ang hindi iyon. Ang pakikiramay ay hindi paghihiganti, pagtatanim ng sama ng loob, pagtawag ng mga pangalan, o pagsigaw at paghagis ng mga bagay sa galit. Gayunpaman, iyon ang madalas kong pag-uugali sa taong ito na sinasabi kong mahal ko. Para sa akin, ang simula ng pag-aaral ng pakikiramay ay ang pag-alis ng gayong pag-uugali.

Bagama’t nahihirapan pa akong tukuyin ang pakikiramay, sa palagay ko ay nagsisimula ito sa pagkilala na nakikipag-ugnayan ako sa isang taong may sakit na kung minsan ay nagpapakita ng mga sintomas ng isang sakit. Hindi ko kailangang personal na dalhin ito kapag lumitaw ang mga sintomas na ito, tulad ng verbal abuse, at wala rin akong karapatang parusahan ang sinuman dahil sa pagkakasakit.

Ako ay isang karapat-dapat na tao. Hindi ko na kailangang umupo at sumalo ng pang-aabuso. Pero wala rin naman akong karapatan para ibigay ito.

Paalala sa Araw na Ito

Gugugulin ko ang mas maraming oras sa aking sarili sa buhay na ito kaysa sa iba. Hayaan akong matutong maging uri ng tao na gusto kong maging kaibigan.

“Siya na magkakaroon ng magagandang rosas sa kanyang hardin ay dapat magkaroon ng magagandang rosas sa kanyang puso.”

S.R. Hole

OKTUBRE 4

Narinig ko na sinabi sa Al-Anon na sinusubukan nating tumutok sa ating mga pagkakatulad kaysa sa ating mga pagkakaiba. Hindi ito nangangahulugan na wala tayong pagkakaiba o hindi natin dapat kilalanin ang mga pagkakaibang ito. Ang iminumungkahi nito ay, sa pamamagitan ng pag-alala kung bakit tayo naririto, hindi natin kailangang maramdaman na nag-iisa.

Tulad ng karamihan, pumunta ako sa Al-Anon na may pakiramdam na ang aking mga problema ay nagbubukod sa akin sa lahat. Sa paglipas ng panahon, napagtanto ko na ang aking sariling takot at kahihiyan, at hindi ang mga nakakahiyang detalye ng aking mga problema, ang nagpanatiling magpapalayo sa akin. Nalaman ko na kapag naabot ko ang higit sa mga detalyeng ito, maaari kong hawakan ang mga kamay ng iba na apektado ng alkoholismo at sa gayon ay makahanap ako ng tulong.

Lahat tayo ay natatangi gaya ng ating mga bakas ng daliri (fingerprint), ngunit habang ang ating mga daliri ay nakikiisa sa pangwakas na panalangin, bawat isa sa atin ay bahagi ng isang kabuuan ng pag-asa na mas malaki kaysa alinman sa ating mga indibidwal na pagkakaiba.

Paalala sa Araw na Ito

Bagama’t mayroon tayong mga natatanging katangian, lahat ng puso ay tumibok ng pareho sa ilalim ng balat. Ang iyong puso ay umaabot sa akin habang ibinabahagi mo ang iyong kuwento at ang iyong pananampalataya. Alam ko na ang bahagi ng aking sarili na ibinabahagi ko sa iyo ay dinadala sa iyong puso. Ngayon ay aking pahalagahan ang ating pinagsama-samang lakas.

“Sapagka’t ang katawan ay iisa at mayroong maraming mga bahagi, ngunit ang lahat ng mga bahagi ng katawan, bagaman marami, ay iisang katawan.”

Ang Bibliya (The Bible)

OKTUBRE 5

Minsan nababalot ako ng kawalang-kasiyahan na hindi ko makita kung nasaan ako o kung saan ako pupunta. Kapag naglalaan ako ng oras para “Mag-isip,” napagtanto ko na ang negatibiti ay nagpapanatili sa aking buhay sa pagtigil. Tinulungan ako ni Al-Anon na matuklasan iyon, bagama’t magandang tanggapin ang anumang nararamdaman ko, mayroon akong pagpipilian kung saan itutuon ang aking atensyon. Hinahamon akong humanap ng mga positibong katangian sa aking sarili, sa aking kalagayan, at sa ibang tao. Habang dumadalo ako sa mga pagpupulong, inililista ang mga bagay na pinasasalamatan ko, at nakikipag-usap sa iba pang miyembro ng Al-Anon, nagiging maliwanag ang mga katangiang ito kung handa akong makita ang mga ito.

Naniniwala ako na mayroon akong magandang espiritu na nilikha para sa ilang layunin. May kagandahan at layunin din ang mga tao at sitwasyon na nararanasan ko araw-araw. Maaari akong magsimulang maghanap ng positibo sa lahat ng aking ginagawa at nakikita. Ang pananaw na nakuha ko sa paggawa nito ay nagpakita sa akin na ang ilan sa pinakamahihirap na panahon sa aking buhay ay nagbunga ng pinakamagagandang pagbabago.

Paalala sa Araw na Ito

Maaaring mahirap sirain ang isang matagal nang naitatag na pattern ng depresyon, mga kasabihan ng kapahamakan, at pagrereklamo, ngunit sulit ang pagsisikap. Papalitan ko ng positibo ang negatibong saloobin ngayon.

“Minsan ako ay naaawa sa aking sarili
Habang ako ay nasa sandali na itinatawid sa langit
Ng magagandang ulap.”

Ojibway Indian na kasabihan (Ojibway Indian saying)

OKTUBRE 6

Bagama’t ang krisis na nagdala sa atin sa Al-Anon ay maaaring nakalipas na, palaging may bagong matututunan, kahit na matapos ang mga taon ng paggaling. Nagbabago kami. Ang mga pagkakataon para sa espirituwal na pag-unlad, pati na rin ang mga bagong depekto ng karakter, ay lumalabas na parang mga damo sa isang bagong-tabas na damuhan, at nakita namin ang aming sarili na bumaling sa Mga Hakbang para sa isang bagong hitsura.

Naranasan ko ito isang araw nang mapansin kong madalas na akong magalit. Akala ko ang ibang tao at sitwasyon ang dapat sisihin, ngunit nagpasya akong tumutok sa sarili kong bahagi ng larawan. Kumuha ako ng nakasulat na imbentaryo ng aking mga alaala, damdamin, at pag-uugali sa tuwing nawawala ang aking katahimikan, at pagkatapos ay basahin ito nang malakas sa isang taong pinagkakatiwalaan ko. Habang nagbabasa ako, ang karaniwang sinulid—ang eksaktong katangian ng aking mga pagkakamali—ay bumungad sa akin. Ang aking problema ay ang aking pagmamataas at pagmamataas, hindi ang aking sitwasyon. Ang pangangailangang maging tama ay inaagaw sa akin ang aking katahimikan sa lahat ng uri ng sitwasyon.

Gaano man ako katagal magtrabaho sa programang Al-Anon, hindi ako titigil sa paghahanap ng mga bagong paraan upang mailapat ito sa aking buhay. Iyan ay isang pagpapala, dahil nangangahulugan ito na ang aking buhay ay patuloy na bumubuti.

Paalala sa Araw na Ito

May bago akong matutunan ngayon. Bubuksan ko ang aking isip at puso sa mga aral na hatid sa akin ng aking Mas Mataas na Kapangyarihan (Higher Power).

“Ang mahalaga ay huwag tumigil sa pagtatanong.”

Albert Einstein

OKTUBRE 7

Pakiramdam ko ay naka-tigil ang buhay ko. Gusto ko ng pagbabago; inaasahan ko ito; Sinubukan ko pa itong mangyari. Ngunit wala sa aking kapangyarihan na gawin ang alinman sa mga pagbabagong gusto ko. Nadismaya ako. Ako ay isang action-taker, kaya mas maganda ang pakiramdam ko kapag ako ay abala at masipag. May oras para kumilos. Pero sa Al-Anon nalaman ko na may panahon din para hindi kumilos—huminto at maghintay. Gaya ng sinasabi ng aking Sponsor, “Huwag kang gumawa ng isang bagay, umupo ka.”

Gaano kadalas ko pa ring naiinip sa takbo ng buhay. Pero ngayon, kapag hindi naayon sa schedule ko ang mga bagay-bagay, kaya kong tanggapin na maaaring may dahilan, at matututo akong mag-adjust sa kung ano. Maaaring nakakaranas ako ng malaking pagbabago sa loob kahit na kakaunti ang nakikita kong ebidensya sa labas. Maaari kong isaisip na ang oras ng paghihintay ay hindi nangangahulugang nasasayang na oras. Kahit na ang mga oras ng katahimikan ay may mga aral na ituturo sa akin.

Paalala sa Araw na Ito

Ang paanyaya na mamuhay nang buo ay iniaalok sa akin araw-araw. Matatanggap ko ang bilis ng pagbabago ngayon, alam kong magdadala ito ng parehong oras ng aktibong pakikilahok at mga panahon ng tahimik na paghihintay. Hahayaan kong bumukas sa harapan ko ang mga sorpresa ng araw.

“Bukod sa marangal na sining ng paggawa ng mga bagay; nariyan ang marangal na sining ng pag-iwan sa mga bagay na hindi nagawa. Ang karunungan ng buhay ay binubuo sa pag-aalis ng mga hindi mahalaga.”

Lin Yutang

OKTUBRE 8

Ang buhay ko ay isang himala! Nang naramdaman kong nag-iisa ako at malayo sa pag-asa, ginabayan ako sa Al-Anon, kung saan nalaman kong walang sitwasyon ang talagang walang pag-asa. Ang iba ay dumanas ng sakit ng pagharap sa alkoholismo ng isang mahal sa buhay. Nalaman din nila ang pagkabigo, galit, pagkadismaya, at pagkabalisa, ngunit natutong mamuhay ng matiwasay at maging maligaya. Sa pamamagitan ng programa, ang mga gamit na humahantong sa katahimikan at ang regalo ng paggaling ay akin para makuha, kasama ang suporta na kailangan ko. Tulad ng paggabay sa akin sa Al-Anon, ginagabayan ako sa pag-galing, at patuloy akong ginagabayang magbago.

Nakikita ko na ang mga himala ay madalas na umaantig sa aking buhay. Siguro lagi silang nandyan, pero hindi ko sila nakita. Ngayon alam ko ang maraming mga regalo at kababalaghan dahil aktibo akong nagsasanay ng pasasalamat. Kaya nagpapasalamat ako sa aking Mas Mataas na Kapangyarihan para sa maliliit na bagay pati na rin sa malalaking bagay. Nagpapasalamat ako sa snooze button sa aking alarm clock na nagbibigay sa akin ng ilang dagdag na minuto ng pagtulog, gayundin sa bubong sa aking ulo, ang mga damit sa aking likod, at ang kakayahang magbigay at tumanggap ng pagmamahal.

Paalala sa Araw na Ito

Kapag naglaan ako ng oras para sa pasasalamat, nakikita ko ang isang mas magandang mundo. Ngayon ay pahalagahan ko ang mga himala sa paligid ko.

“Kahit na ang pinakamadilim na sandali ay maaaring harapin nang may pusong nagpapasalamat, kung hindi para sa mismong krisis, at least para sa paglago na maaari nitong pukawin sa tulong ng ating Mas Mataas na Kapangyarihan.”

…Sa Lahat Naming Gawain (…In All Our Affairs)

OKTUBRE 9

Iniisip ko noon ang Diyos bilang aking kalaban. Kami ay nakikibahagi sa isang labanan ng mga kalooban, at hindi ko pabayaan ang aking pagbabantay. Maaari mong isipin kung gaano kabilis ang pag-uugali na ito ay humantong sa akin sa isang matinding emosyonal na kailaliman! Dumating ako sa Al-Anon, ngunit nag-aatubili akong aminin na wala akong kapangyarihan. Alam kong totoo ito—malinaw na nabigo akong madaig ang alkoholismo—ngunit hindi ako magpapasakop sa aking kaaway!

Lubos akong nagpapasalamat kay Al-Anon sa pagtulong sa akin na matutong sumuko. Nagtagal ito, ngunit sa wakas ay natanto ko na ang pagsuko ay hindi nangangahulugang pagpapasakop—ibig sabihin handa akong huminto sa pakikipaglaban sa katotohanan, huminto sa pagsisikap na gawin ang bahagi ng Diyos, at gawin ang sa aking sarili.

Kapag nag-iipon ako ng mga bulaklak, o namamangha sa mga kababalaghan ng kalikasan, hindi ako nawawalan ng mukha kapag inamin ko na wala akong kontrol. Ganun din sa lahat ng bagay sa buhay ko. Ang pinakamahusay na paraan na nahanap ko upang mag-imbita ng katahimikan ay ang kilalanin na ang mundo ay nasa mabuting kamay.

Paalala sa Araw na Ito

Ngayon ay maaari akong magpasalamat na ang mundo ay patuloy na umiikot nang walang anumang tulong mula sa akin. Malaya akong mamuhay ng sarili kong buhay, ligtas sa kaalaman na ang Mas Mataas na Kapangyarihan ay nangangalaga sa mundo, sa aking mga mahal sa buhay, at sa aking sarili.

“Ang Unang Hakbang ay naghahanda sa atin para sa isang bagong buhay, na makakamit lamang natin sa pamamagitan ng pagpapaubaya sa hindi natin kontrolado, at sa pamamagitan ng pagsasagawa, isang araw sa isang pagkakataon, ang napakalaking gawain ng pagsasaayos ng ating mundo sa pamamagitan ng pagbabago sa ating sariling iniisip.”

Isang Araw sa Bawat Pagkakataon sa Al-Anon (One Day at a Time in Al-Anon)

OKTUBRE 10

Ang daan patungo sa aking bayan ay paikot sa isang matarik na gilid ng burol. Bilang isang bata, madalas akong natatakot na ang aming sasakyan ay lumihis nang napakalawak at lumampas sa gilid. Hinawakan ko ang hawakan ng pinto sa likuran at pinipigilan ito. Masyado pa akong bata para maunawaan na ang aking mga aksyon ay hindi makakaimpluwensya sa landas ng sasakyan. Gayunpaman, madalas akong gumagawa ng katulad na paraan sa aking mga takot sa aking katandaan at nagpapatuloy sa mga walang kwentang aksyon.

Tinutulungan ako ni Al-Anon na tanggapin kung ano ang hindi ko mababago at baguhin ang magagawa ko. Bagama’t hindi ko makontrol ang paraan ng epekto ng alkoholismo sa aking buhay, hindi ko makontrol ang ibang tao, at hindi ko mabuo ang buhay ayon sa aking mga plano, maaari kong aminin ang aking kawalan ng kapangyarihan at bumaling sa aking Mas Mataas na Kapangyarihan para sa tulong.

Kapag ako ang driver, ang responsibilidad sa pag-alis sa gilid ng kalsada ay akin. Nasa akin na kung seryosohin ang aking paggaling, gawin ang aking mga ugali, pangalagaan ang aking isip, katawan, at espiritu, upang ayusin kapag nakagawa ako ng pinsala—sa madaling salita, baguhin ang mga bagay na kaya ko.

Paalala sa Araw na Ito

Minsan ang tanging paraan upang matukoy ko kung ano ang tatanggapin at kung ano ang babaguhin ay sa pamamagitan ng pagsubok at pagkakamali. Ang mga pagkakamali ay maaaring mga pagkakataon upang makakuha ng karunungan upang malaman ang pagkakaiba.

“Kung ang isang krisis ay lumitaw, o anumang problema ay gumugulo sa akin, itinataas ko ito sa liwanag ng Serenity Prayer at tanggalin ang tinik nito bago ako masaktan.”

Para sa Araw na Ito Lamang sa Al-Anon (One Day at a Time in Al-Anon)

OKTUBRE 11

Noong baguhan pa lang ako sa Al-Anon, iminungkahi na malaman ko ang tungkol sa sakit ng alkoholismo, at naging matakaw akong mambabasa sa paksa. Habang nagbabasa ako, sinimulan kong suriin ang lahat: Ang Al-Anon ba ay isang pilosopiya o isang sistemang pilosopikal? Ano ang magiging lohikal na resulta ng paniniwala sa isang Kapangyarihang mas dakila kaysa sa aking sarili? At kailan lang magkakaroon ng espirituwal na paggising ang alkoholiko?

Ang mga tanong na ito at ang iba pang katulad nito ay nagpanatiling abala sa aking isipan ngunit hindi nakatulong sa akin na bumuti. Sa kabutihang palad, nagpatuloy ako sa pagpunta sa mga pulong ng Al-Anon at binasa ko, muling binasa, at sinanay ang Labindalawang Hakbang at Labindalawang Tradisyon. Unti-unti akong nakahabol. Nang huminto ako sa pagsubok na pag-aralan at ipaliwanag ang lahat at sinimulan kong ipamuhay ang mga prinsipyo, aktwal na ginagamit ang mga ito sa aking pang-araw-araw na sitwasyon, ang programa ng Al-Anon ay biglang nagkaroon ng kahulugan-at nagsimula akong magbago.

Paalala sa Araw na Ito

Nagbibigay ba ng anumang kapaki-pakinabang na insight ang pagsusuri sa aking sitwasyon, o ito ba ay isang pagtatangka na kontrolin ang hindi makontrol? Nag-iimbentaryo ba ako o umiiwas sa mga gawaing kailangang gawin sa pamamagitan ng pagpapanatiling abala ng aking isipan? Narinig ko na ang kaalaman ay kapangyarihan. Ngunit kung minsan ang aking pagkauhaw sa kaalaman ay maaaring isang pagtatangka na gamitin ang kapangyarihan kung saan ako ay walang kapangyarihan. Sa halip, maaari kong gawin ang Unang Hakbang.

“Ang buhay ay mauunawaan lamang pabalik, ngunit dapat itong isabuhay pasulong.”

Soren Kierkegaard

OKTUBRE 12

Kailangan kong maging matino ang asawa ko para mabuhay kami ng masaya, dahil hindi ko kayang harapin ang pangit na sakit na bumabalot sa bawat aspeto ng aming relasyon, at hindi ko kayang harapin ang kahungkagan na nararamdaman ko sa sarili kong buhay. Napakasarap isipin ang tungkol sa hinaharap ng kaligayahan, kung magbabago lang siya.

Sa Al-Anon kinailangan kong iwaksi ang maraming romantikong katarantaduhan upang makahanap ng isang kasiya-siyang buhay sa dito-at-ngayon. Nang maghiwalay kami ng aking asawa, bumagsak ang aking mga pantasya, ngunit sa suporta ng programa, natutunan kong tumingin sa aking sarili para sa kaligayahan at sa aking sariling tunay na buhay upang pagyamanin. Pagkalipas ng dalawang taon, nang magsama kaming muli ng aking asawa, kinailangan kong iwaksi ang isang bagong ilusyon, sa pagkakataong ito ay tungkol sa pagbawi. Ang ideya ko sa kalusugan ay nakabatay na ngayon sa pamumuhay mag-isa. Kinailangan kong matutong makahanap ng balanse sa pagitan ng pag-aalaga sa aking sarili at pagiging naroon para sa aking kapareha; Kinailangan kong matutong magmahal muli.

Paalala sa Araw na Ito

Ang pagbawi ay may kinalaman na kahalintulad sa hindi pagkatuto at pagkatuto. Ang aking seguridad ay hindi maaaring batay sa malaman ang “mga patakaran,” dahil kapag natutunan ko na talaga ang mga ito, nagbabago ang mga ito. Sa tulong ng aking Mas Mataas na Kapangyarihan, makakahanap ako ng seguridad sa pagiging eksakto kung nasaan ako ngayon.

“Ang Labindalawang Hakbang ng ating programa ay naghatid sa akin sa pananampalataya sa Diyos ngayon na nakabatay sa pagtanggap sa mundo kung ano ito. Hindi na ako naghihirap sa kung paano dapat ang mundo.”

Sa Aming Pagkakaunawa… (As We Understood…)

OKTUBRE 13

Ang mga pagpupulong sa Al-Anon ay nagbukas ng aking mga mata sa isang bagay na hindi ko kailanman naisip: Ang pagsigaw at pagbagsak ng mga pinto ay hindi ang pinakamahusay na paraan upang mahawakan ang isang mahirap na sitwasyon. Bagama’t maaaring walang pinsala sa paminsan-minsang pagpapakawala ng singaw na may mataas na boses, ang pagsigaw ay maaaring maging isang mapanirang ugali. Hindi ko naisip na tanungin ang sarili ko kung ganito ba ang gusto kong ugali. Nakuha ba sa akin ng pag-uugaling ito ang gusto ko o hinihikayat ako na maging maganda ang pakiramdam tungkol sa aking sarili?

Nang tingnan kong mabuti, napagtanto ko na ang sagot sa tanong na ito ay, “Hindi.” Ang malakas, galit na mga salita at kilos ay nagpakita ng aking pagkabigo at itinulak ang lahat ng pag-asa para sa mapayapang solusyon sa aking mga problema.

Ang slogan na tumutulong sa akin na bumalik sa isang makatuwirang estado ng pag-iisip ay “Hinay-hinay lang” (Easy Does It). Kapag ginamit ko ang slogan na ito para patahimikin ang aking sarili sa loob, mas madaling patahimikin din ang labas.

Paalala sa Araw na Ito

Naghahanap ako ng mas matalinong diskarte sa lahat ng aking nakakaharap. Ang mga slogan ay maaaring maging mahalagang mapagkukunan ng katinuan sa magulong sitwasyon. Ngayon, kung natutukso akong kumilos dahil sa galit o pagkadismaya, maaalala ko ang “Hinay-hinay lang” (Easy Does It).

“Susubukan kong ilapat ang “Hinay-hinay lang” (Easy Does It) sa bawat insidente na maaaring magpapataas ng tensyon at magdulot ng pagsabog.”

Isang Araw sa Bawat Pagkakataon sa Al-Anon (One Day at a Time in Al-Anon)

OKTUBRE 14

“Huwag hanapin ang katotohanan,” sabi ng isang sinaunang patriyarka, “itigil lamang ang pagpapahalaga sa mga opinyon.” Para sa akin, ang pagtigil sa pahalagahan ang mga opinyon ay bahagi ng Ikasampung Hakbang. Karamihan sa nakikita kong mali sa aking buhay ay nauugnay sa aking mga opinyon—iyon ay, ang aking mga pagkiling, mga palagay, mga paninindigan sa sarili, mga saloobin.

Halimbawa, patuloy kong ipinapalagay na mayroon akong panloob na daan kung paano dapat gawin ang lahat, at ang ibang tao ay masyadong maikli ang paningin upang makilala ang dakilang katotohanang ito. Pinatunayan ng katotohanan na mali ako. Bumalik din ako sa ideya na ang pagwawalang-bahala sa aking mga damdamin ay praktikal, maaaring kanais-nais. Ito rin, ay mali. At kumikilos ako na parang kaya kong patakbuhin ang aking buhay nang hindi nagtitiwala sa aking Mas Mataas na Kapangyarihan. Mali na naman.

Nagpapasalamat ako para sa paalala ng Ika-Sampung Hakbang na kailangan kong ipagpatuloy ang pagkuha ng personal na imbentaryo at paggawa ng madalas na pagwawasto, lalo na sa mga lugar kung saan madalas kong ulitin ang aking mga pagkakamali.

Paalala sa Araw na Ito

Hindi madaling gawain na baguhin ang pag-iisip sa buong buhay, kahit na sigurado akong gusto kong magbago. Ang Ikasampung Hakbang ay nagpapahintulot sa akin na magkaroon ng kamalayan sa pag-slide pabalik sa maling pag-iisip. Hindi ko kailangang abusuhin ang sarili ko kapag nangyari na-hindi ito nakakatulong. Sa pamamagitan ng agarang pag-amin kapag ako ay mali, ginagawa ko ang aking makakaya upang magbago.

“Hindi na tayo dapat mag-ipon ng mga pasanin ng pagkakasala o sama ng loob na magiging mas mabigat at mas makapangyarihan sa paglipas ng panahon. Bawat araw, ang bawat bagong sandali ay maaaring maging isang pagkakataon upang malinawan at magsimulang muli, sariwa at libre.”

…Sa Lahat Naming Gawain (… In All Our Affairs)

OKTUBRE 15

Ang pinakamapagmahal na anyo ng detatsment na nakita ko ay ang pagpapatawad. Sa halip na isiping ito ay isang pambura upang punasan ang slate ng iba o isang palumpong na hinahampas ko para ipahayag ang isang tao na “hindi nagkasala,” ang tingin ko sa pagpapatawad ay isang gunting. Ginagamit ko ito upang putulin ang mga tali ng sama ng loob na nagbubuklod sa akin sa isang problema o isang masakit sa nakaraan. Sa pagpapakawala ng sama ng loob, pinalaya ko ang sarili ko.

Kapag natutupok ako ng negatibiti sa pag-uugali ng ibang tao, nawala ang aking pokus. Hindi ko kailangang tiisin kung ano ang itinuturing kong hindi katanggap-tanggap, ngunit ang paglubog sa negatibiti ay hindi mababago ang sitwasyon. Kung may aksyon na dapat gawin, malaya akong gawin ito. Kung saan ako ay walang kapangyarihan na baguhin ang sitwasyon, ibibigay ko ito sa aking Mas Mataas na Kapangyarihan. Sa tunay na pagpapalaya, humiwalay ako at nagpapatawad.

Kapag ang aking mga iniisip ay puno ng pait, takot, awa sa sarili, at mga pangarap ng paghihiganti, walang puwang para sa pag-ibig o para sa tahimik na tinig ng patnubay sa loob ko. Handa akong mahalin ang aking sarili nang sapat upang aminin na pinipigilan ako ng mga sama ng loob, at pagkatapos ay maaari ko silang palayain.

Paalala sa Araw na Ito

Sa tuwing pilit kong hinihigpitan ang tali ng sama ng loob sa leeg ng isang tao, sarili ko lang talaga ang sinasakal ko. Ngayon ay magsasanay ako na magpatawad.

“Ang isang bahagi ko ay gustong kumapit sa mga lumang sama ng loob, ngunit alam ko na kung magpagpapatawad ako, mas mahuhusay ang aking buhay.”

…Sa Lahat Naming Gawain (…In All Our Affairs)

OKTUBRE 16

Kapag sinusubukan kong harapin ang isang mabigat na problema o makayanan ang isang nakababahalang sitwasyon, at nagawa ko na ang lahat ng aking makakaya sa sandaling ito, ano kung gayon? Makagagawa ako ng bagay na pagyamanin ang aking isip, katawan, o espirito. Baka mamasyal ako o makikinig ng musika. Baka may makilala akong kaibigan para magkape at makipag-usap. Maaari akong magkaroon ng masustansyang makakain, o umupo nang tahimik at magnilay, o magbasa ng libro.

Ang Al-Anon ay isang programa ng pagkilos kung saan kinikilala namin na mayroon kaming mga pagpipilian tungkol sa kung ano ang ginagawa namin sa aming oras. Ang isang bubble bath, isang masahe, isang Al-Anon na tawag, isang biyahe sa bisikleta, o isang pag-idlip ay maaaring mga kapaki-pakinabang na paraan upang punan ang oras na maaaring masayang sa pag-aalala.

Kahit na wala akong kapangyarihang baguhin ang aking mga kalagayan, tiyak na hindi ako walang magagawa. Magagamit ko ang oras ko para gumawa ng mabuti para sa sarili ko. Kapag tinatrato ko ang aking sarili nang may pagmamahal at lambing, mas nakakayanan ko ang mga hamon na idinudulot ng buhay. Mayroon akong pagkakataon na maging mabuti ang pakiramdam, kahit na napapalibutan ako ng krisis.

Paalala sa Araw na Ito

Isa sa mga pangunahing responsibilidad ko ay pangalagaan ang aking sarili. Hahanap ako ng isang maliit na paraan upang gumawa ng isang bagay para sa aking isip, katawan, at espiritu ngayon.

“… Bahagi ng aking pagbawi ay ang respetuhin ang aking pangangailangan at ang aking karapatan na palayain at magpahinga.”

… Sa Lahat Naming Gawain (…In All Our Affairs)

OKTUBRE 17

Bilang mga bagong dating, marami sa atin ang nagulat sa kawalan ng mga panuntunan sa Al-Anon. Bago kami makabangon mula sa mga epekto ng alkoholismo, ang isang mahigpit na pakiramdam ng kaayusan ay maaaring ang aming tanging paraan na maramdaman na kami ay may kontrol. Natural na inaasahan namin ang isang programa na kasing matagumpay ng Al-Anon na magiging mas mahigpit kaysa sa amin!

Sa halip, bilang isang bagong dating ay sinabihan ako na malaya akong gawin ang Mga Hakbang sa sarili kong bilis. Maaari akong magtanong sa sinumang dumating. Walang namamahala, ngunit lahat ay namamahala. Tila imposible, ngunit nakikita ko itong gumagana nang mas epektibo kaysa sa anumang organisasyon kung saan man ako napabilang.

Sa patuloy kong pagpunta sa Al-Anon, natututo akong magtiwala na ang grupo ay ginagabayan ng isang Mas Mataas na Kapangyarihan na ang kalooban ay ipinahayag sa aming budhi ng grupo. Pinapanood ko ang mga Tradisyon sa pagkilos, ginagabayan kami sa pamamagitan ng mga mungkahi sa halip na mga panuntunan. At natututo akong magtiwala sa aking mga kapwa miyembro, na ang bawat isa ay nakakatulong sa ikabubuti ng aming pagsasama, kung saan walang sinuman ang namamahala.

Paalala sa Araw na Ito

Kung gagawin ko ang mga responsibilidad sa serbisyo sa aking grupo, hindi ito nangangahulugan na ako na ngayon ang nagpapatakbo ng palabas. Ngayon ay tatandaan ko na ang pinakamataas na awtoridad ay isang Mas Mataas na Kapangyarihan na gumagawa sa ating lahat.

“Ang ating mga grupo, kung gayon, ay hindi kailanman dapat organisahin; ngunit maaari tayong lumikha ng mga lupon ng serbisyo o mga komite na direktang responsable sa kanilang pinaglilingkuran.”

Tradisyon Siyam (Tradition Nine)

OKTUBRE 18

Habang hinahabol natin ang pagbangon, maaari tayong makatagpo ng mga pagkakataon upang palalimin ang pag-aaral na sinimulan natin noon pa man. Marahil minsan natutunan nating humiwalay sa isang partikular na problema. Ngayon, mga buwan o taon na ang lumipas, kapag kailangan na naman nating humiwalay, parang nakalimutan na natin ang lahat ng ating nalalaman. Mahalagang tandaan sa mga sandaling iyon na, kahit na ang mga damdamin ay maaaring pareho, tayo ay hindi pareho.

Ang aking pagbawi ay mahalaga. Ang lahat ng karanasan, lakas, at pag-asa na naipon ko ay nasa loob ko ngayon, na gumagabay sa aking mga pagpili. Maaaring hindi ko ito nakikilala sa ngayon, ngunit nakagawa ako ng pag-unlad, at patuloy akong sumusulong sa bawat hakbang na aking ginagawa. Marahil ay natututo ako ng isang bagay na natutunan ko noon; Kailangan kong malaman ito ng mas malalim. Maaaring dumaan ako sa proseso sa pagkakataong ito nang may higit na kamalayan, o bumaling sa aking Mas Mataas na Kapangyarihan nang mas mabilis at madali, o makipag-ugnayan sa isang kaibigang Al-Anon nang walang pag-aalinlangan.

Paalala sa Araw na Ito

Sa halip na ipagpalagay na nabigo ako dahil natututo akong muli ng isang mahirap na aralin, maaari kong tanggapin ang karanasan bilang bahagi ng isang pangmatagalang proseso ng pagpapagaling na nangangailangan ng pag-uulit at pagsasanay. Maaari akong magtiwala na sa huli ay matututunan ko ito nang husto upang ito ay maging isang awtomatiko, nagtitiwala, at malusog na tugon.

“Ang isip ng tao ay palaging umuunlad, ngunit ito ay isang pag-unlad na paikid (spiral).”

Madame de Stael

OKTUBRE 19

Kamakailan lamang ay pinaalalahanan ako na hindi ako responsable sa mga gawain ng buong sansinukob. Ang hindi inaasahang paglipat sa aking trabaho ay nagpadala sa akin sa isang bagong lungsod, at mayroon lamang akong isang linggo upang makahanap ng tirahan para sa aking pamilya. Pagkatapos ng tatlong hindi matagumpay na araw, ako ay naging galit na galit. Matagal na akong nasa Al-Anon para malaman ko na kailangan ko ng pagpupulong. Ang pakikinig sa iba na nagbabahagi tungkol sa pag-aasikaso sa ating mga responsibilidad at pagtitiwala sa isang Mas Mataas na Kapangyarihan sa iba, naalala ko na magagawa ko lang ang aking makakaya. Kaya kong gawin ang footwork, ngunit hindi ko mapilit na lumitaw ang bahay. Kinailangan kong bumitaw at hayaan ang Diyos. Sa huling araw ng aking paghahanap, nakakita ako ng magandang tirahan.

Ang pagpupumiglas at pag-aalala ay hindi nakatulong sa akin upang malutas ang aking problema. Ginawa ko ang aking bahagi at nagtiwala sa aking Mas Mataas na Kapangyarihan sa iba pa ang nakatulong.

Paalala sa Araw na Ito

Ang hindi ko magawa, kaya ng Mas Mataas na Kapangyarihan ko. Kapag bumitaw ako at hinayaan ang Diyos, malaya akong makipagsapalaran at magkamali. Alam kong wala akong kapangyarihan sa maraming bagay. Ngayon ay kaya kong maging maginhawa sa pagkaka-alam na wala akong kapangyarihang sirain ang mga plano ng Diyos.

“Magkaroon ng lakas ng loob para sa mga malalaking kalungkutan ng buhay at pagtitiyaga para sa mga maliliit; at kapag masipag mong nagawa ang iyong pang-araw-araw na gawain, matulog ka nang payapa. Gising ang Diyos.”

Victor Hugo

OKTUBRE 20

Bilang isang bata, ako ay bumababa sa aking kamay at tuhod ng napakatagal, para lamang mapanood ang isang uod na gumagapang. Tila hindi ito masyadong nakakalayo, ngunit matiyaga akong naghintay kung sakaling makagawa ito ng isang kamangha-manghang bagay. Hindi iyon nangyari, ngunit wala akong pakialam, dahil ang simpleng pagmamasid sa kakaibang nilalang na ito ay nagbigay sa akin ng kasiyahan.

Ang pag-alala dito ay nagpatanong sa akin kung gaano karaming mga mahalagang sandali ang dumaraan sa akin nang hindi napapansin dahil ako ay nakatuon sa ibang mga bagay. Bago ang Al-Anon, gumugol ako ng maraming taon na hindi pinapansin ang kagandahan ng buhay dahil masyado akong abala sa pagsisikap na patigilin ang lahat ng mga alkoholiko sa pag-inom, at sa pagbawi ay nawala ako ng maraming, maraming oras sa paghihintay upang malutas ang isang problema o mapalaya sa isang depekto ng karakter. Ngayon ay natututo akong magbigay ng puwang sa aking buhay para sa mga kababalaghang maibibigay ng buhay.

Paalala sa Araw na Ito

Natututo akong pumili kung saan itutuon ang aking atensyon. Ang pagpapahalaga sa mga simpleng regalo ng buhay ay maaaring kailanganin ng ilang pagsasanay, ngunit habang mas namumulat ako sa kagandahang nasa paligid ko, nagiging mas madaling pahalagahan ang kagandahan sa loob.

“Para sa araw na hindi ako matatakot. Lalo na, hindi ako matatakot na ikatuwa kung ano ang maganda…”

Para sa Araw na Ito Lamang (Just for Today)

OKTUBRE 21

Maraming beses kong sinabi, “Sana may pananampalataya ako.” At ang narinig ko mula sa napakaraming matatalinong miyembro ng Al-Anon ay, “Isuko ang iyong kakulangan ng pananampalataya sa iyong Mas Mataas na Kapangyarihan, at humingi ng pananampalataya.”

Sinabi ko, “Alam kong wala akong kapangyarihan, ngunit pakiramdam ko ay walang magawa, natatakot, walang pag-asa,” at sinabi sa akin na mayroon akong opsyon na isuko ang mga damdaming iyon at hingin ang kailangan ko. Ang walang kapangyarihan ay hindi nangangahulugang walang magawa. Sa katunayan, maaakay tayo nito sa isang pinagmumulan ng napakalaking kapangyarihan- ang kapangyarihang isagawa ang kalooban ng Diyos.

Sinabi ko rin, “Hindi ko maisip kung ano ang nais ng Diyos na gawin ko, kahit na nanalangin ako para sa patnubay.” Palaging sinasabi ng aking mapagmahal na Sponsor, “Ang Diyos ay hindi nagsasalita sa pamamagitan ng code. Humingi ng kalinawan, at pagkatapos ay magtiwala na makukuha mo ito sa tamang panahon.”

Kapag may pagdududa, natututo akong ang sagot ay magtanong.

Paalala sa Araw na Ito

Pagkatapos ng mga taon ng paghingi lamang ng partikular na solusyon sa isang problema, gaya ng, “Pakiusap, itigil ang pag-inom ng alkoholiko!”-Kailangan kong matuto ng mas mabuting paraan para humingi ng tulong. Ngayon ay magmumuni-muni ako ng ilang minuto sa kung ano ang kailangan ko, at pagkatapos ay hihingi ako sa isang Kapangyarihang mas dakila kaysa sa aking sarili na tulungan ako dito.

“Kahit na nahirapan kami sa ideya ng isang Mas Mataas na Kapangyarihan, natutunan namin na ang paghingi ng tulong ay gumagana…”

… Sa Lahat Naming Gawain (… In All Our Affairs)

OKTUBRE 22

Nang sa wakas ay nagkaroon ako ng lakas ng loob na magsalita sa isang pulong ng Al-Anon, ang pagbabahagi ko ay limitado sa mga problemang nalutas ko na. Itinago ko ang aking tunay na nararamdaman sa pamamagitan ng pagkukuwento ng mga nakakatawang kwento tungkol sa aking sarili at sa alkoholiko, dahil hindi ako nagtiwala sa sinuman upang makita nila ang aking paghihirap at ang aking pasakit. Nahirapan akong harapin ito nang mag-isa. Pero parang hindi ako gumagaling. Nang tumigil ako sa paglalaro bilang payaso at aminin ang aking mga pagkukulang, nagsimula akong tamasahin ang espirituwal na paglago na ipinangako sa Labindalawang Hakbang.

Ang kabalintunaan ng katapatan sa sarili ay kailangan ko ang tulong ng iba upang makamit ito. Kailangan ko ang kanilang suporta upang tuklasin ang aking mga damdamin at motibo, at upang makita na ang iba ay nakinabang sa pagsuong sa malaking panganib na ito.

Paalala sa Araw na Ito

Sa isang alkoholikong kapaligiran, nagkaroon ako ng magandang dahilan upang itago ang aking mga damdamin, ginagawang magaan ang mga seryosong sitwasyon, labis na trabaho, labis na paglalaro, pamamahala upang tumuon sa lahat maliban sa aking sarili. Ngayon ay mayroon akong iba pang mga pagpipilian. Maaari kong simulan na makinig sa kung ano ang sinusubukang sabihin sa akin ng aking puso, at maaari akong maghanap ng isang mapagkakatiwalaan kung kanino ko ito maibabahagi.

“Maaaring parang isang napakalaking panganib, ngunit ang pakikipag-usap nang tapat tungkol sa sitwasyon ay ang susi sa pagpapagaling.”

…Sa Lahat Naming Gawain (…In All Our Affairs)

OKTUBRE 23

Kapag ang alkoholikong mahal ko ay matino, sigurado akong tapos na ang bangungot! Ngunit kapag wala ang nakakapagpatahimik na epekto ng alkohol, siya ay nagiging mapang-abuso magsalita. Nag aakusa, umaatake, nang-iinsulto, at palagi kong ipinagtatanggol ang sarili ko. Mukhang mahalaga na maunawaan niya. Ngunit hindi iyon nangyari, gaano man ako nakikipagtalo, nakikiusap, o mang-insulto pabalik. Nakaramdam ako ng pagkakulong at kawalan ng pag-asa.

Ang kahinahunan ay nagdudulot ng pagbabago, ngunit hindi nito inaalis ang lahat ng mga problema. Tinutulungan ako ni Al-Anon na malaman na hindi ko kailangang tanggapin ang hindi katanggap-tanggap, at hindi ko kailangang makipagtalo pabalik o kumbinsihin ang ibang tao na ako ay inosente o tama. Maaari kong simulan na malaman kapag ako ay nakikitungo sa pagkabaliw ng alkoholismo, at maaari akong lumayo. Tiyak na hindi ko kailangang tumugon sa pamamagitan ng pagdududa sa aking sarili.

Paalala sa Araw na Ito

Kapag ang mga malupit na salita ay lumipad mula sa bibig ng ibang tao, lasing o matino, tinutulungan ako ni Al-Anon na tandaan na mayroon akong mga pagpipilian. Marahil ay maaari kong sabihin ang Dasal ng Kahinahunan (Serenity Prayer) sa aking sarili, o tumanggi na talakayin pa ang paksa. Maaari akong makinig nang hindi tinatanggap ang mga salita nang personal; Maaari akong umalis sa silid, baguhin ang paksa, tumawag sa Al-Anon, o mag-explore ng iba pang mga alternatibo. Matutulungan ako ng aking Sponsor na tumuklas ng mga opsyon na mukhang tama para sa akin.

“Maaaring hindi tayo magkakaroon ng mga pagpipilian kung isusulat natin ang script, ngunit palagi tayong may mga pagpipilian.”

…Sa Lahat Naming Gawain (…In All Our Affairs)

OKTUBRE 24

Ang proseso ng pagbawi sa Al-Anon ay inihalintulad sa pagbabalat ng sibuyas. Nagbabalat tayo ng isang layer sa isang sandali, at madalas na tumutulo ang ilang mga luha habang ginagawa natin.

Ngunit ang pagbawi ay palaging nagpapaisip sa akin ng balat ng isang puno ng birch. Ang balat ng birch ay kailangan para sa proteksyon, ngunit habang lumalaki ang puno, ang balat ay unti-unting natatanggal sa sarili nito. Kung ito ay aalisin nang maaga-sa pamamagitan ng pag-scrape ng usa ng kanyang mga sungay o ng isang porcupine na naghahanap ng pagkain-ang puno ay nasusugatan at nagiging madaling maapektuhan ng impeksyon, fungus, at mga insekto.

Tulad ng puno ng birch, maaari akong masugatan kung maaga akong natanggalan ng aking mga depensa. Karamihan sa atin ay gumugol ng maraming oras sa pagsisikap na makayanan ang mga sugat na ito mula sa nakaraan kaysa sa paglaki at pagbabago. Ngunit sa Al-Anon ako ay hinihikayat na lumago sa sarili kong bilis. Habang ginagawa ko, nakita kong masyadong mahigpit ang ilan sa aking mga depensa at ideya, masyadong nakakalimita. Kaya’t tinatanggal ko ang mga ito, tulad ng paglabas ng birch sa lumang balat nito. Hindi na sila kailangan.

Paalala sa Araw na Ito

Mayroon akong likas na kakayahan na gumaling at lumago. Hindi ko kailangan pilitin ang sarili ko na magbago. Ang kailangan ko lang gawin ay magpakita at maging handa. Kapag handa na ako, ang mga pagbabago ay darating nang madali.

“… Lahat tayo ay may sariling mga sagot sa ating sarili at mahahanap natin ang mga ito sa tulong ng ating programang Al-Anon at ng Mas Mataas na Kapangyarihan.”

…Sa Lahat Naming Gawain (…In All Our Affairs)

OKTUBRE 25

Ang isa sa aking mga depekto sa pagkatao ay ang paggawa ng mga pagpipilian nang pasibo-pabayaang mangyari ang mga bagay sa halip na kumilos. Halimbawa, tumayo ako at pinanood ang aking mga anak na dumaranas ng pang-aabuso dahil hindi ako makapagdesisyon at sundin ito. Lubhang akong naapektuhan ng alkoholismo, at hindi ko kayang gawin ang iba noong panahong iyon. Ito ang pinakamahusay na magagawa ko sa panahon ng mga pangyayari, ngunit ang pinsala ay nagawa, at may utang akong humingi ng tawad.

Ang isang paraan upang makabawi ay ang pagtigil sa pagpapatuloy ng depekto. Sa bawat bahagi ng aking buhay maaari kong itanong sa aking sarili: Inaako ko ba ang responsibilidad para sa aking mga pagpipilian ngayon? Gumagawa ba ako ng positibong kontribusyon sa aking mga pagpupulong, o ipinapalagay ko ba na ibang tao ang bahala sa lahat? Gumagawa ba ako ng mga pagpipilian na maipagmamalaki ko sa bahay, sa trabaho, at sa aking komunidad, o hinahayaan ang mga pagpipilian na gawin para sa akin?

Paalala sa Araw na Ito

Walang opinyon si Al-Anon sa mga isyu sa labas. Hindi nito tinutukoy ang aking mga responsibilidad o pinipili ang aking mga pinagpapahalagahan. Ito ay naghihikayat sa akin na tukuyin ang aking mga pinahahalagahan, na tanggapin ang responsibilidad para sa mga pagpipilian na ginagawa ko na, at gumawa ng mga pagbabago kung saan ako nakagawa ng pinsala. Hindi ko kailangang isipin na ako ay isang biktima ng hindi nakikitang pwersa na nagdudulot ng mga sakuna. Ngayon ay maaari akong gumawa ng mga aktibong pagpili.

“Ang paggawa ng mga pagbabago ay hindi lamang pagsasabi ng, ‘Patawad’ (‘I’m sorry.’) Nangangahulugan ito ng ibang pagtugon batay sa ating bagong pagka-unawa.”

Sa Aming Pagkakaunawa… (As We Understood…)

OKTUBRE 26

Naaalala ko ang mga masasakit na salita ng iba. Ang pagpuna ay nagpabagabag sa akin. Ang hagikgik ay pinilay ako nang ilang araw. Hindi kailanman sumagi sa isip ko na ako ay inaabuso, o ang mga masasakit na salita ay maaaring hindi totoo. Tila alam ng lahat kung gaano ako kamali, at ang aking pagkakakilanlan ay nakatali sa isang buhol ng kahihiyan. Bumaba nang bumaba ang aking pagpapahalaga sa sarili.

Ako naman, bilang ganti, malupit ang pakikitungo ko sa iba. Natutuwa akong salakayin ang karakter ng isang tao sa piling ng mga kaibigan. Sa loob ng ilang minuto ay gumagaan ang pakiramdam ko sa aking sarili—-ngunit hindi nagtatagal at sa expense ng ibang tao. Ang tsismis ay hindi nagpapayaman sa pagkatao ng sinuman. Isang dahilan lamang iyon para maiwasan ang pagtutok sa aking sarili.

Paalala sa Araw na Ito

Marami sa atin ay mas posibleng mag-react kaysa kumilos. Kapag nasaktan tayo, maaaring gusto nating tumira at manakit ng iba. Sa Al-Anon nalaman natin na maaari nating maistorbo ang awtomatikong pagtugon na ito nang sapat na sandali upang magpasya kung paano talaga natin gustong kumilos.

Ang kawalang-kabaitan ng ibang tao ay hindi dahilan para ibaba ko ang aking mga pamantayan para sa sarili kong pag-uugali. Kapag inako ko ang responsibilidad sa aking mga aksyon, anuman ang ginagawa ng ibang tao, ako ay nagiging isang taong maipagmamalaki ko. Kapag maganda ang pakiramdam ko tungkol sa sarili ko, mas madaling huwag tumanggap ng insulto ng personal.

“Kung binato ka ng asin ay hindi ka tatanggap ng pinsala maliban kung mayroon kang mahapding mga lugar.”

Salawikaing Latin (Latin proverb)

OKTUBRE 27

Isang araw ng tag-init, naghanap akong makatakas sa init sa isang kalapit na tabing dagat. Nakahiga doon kasama ang aking limonada, tiningnan ko ang lahat ng mga taong nagbababad sa araw. Gaano man karami ang tao sa dalampasigan na iyon, magkakaroon ng sapat na araw para sa lahat. Napagtanto ko na ganoon din ang pag-ibig at paggabay ng Diyos. Gaano man karaming tao ang humingi ng tulong sa Diyos, laging sapat upang ipalibot. Sa isang taong naniniwala na walang sapat na oras, pera, pag-ibig, o anumang bagay, ito ay kamangha-manghang balita!

Ang kamalayan na ito ay nasubok sa isang pulong ng Al-Anon nang may nagsalita tungkol sa kanyang Mas Mataas na Kapangyarihan na may personal na pagmamahal at intensidad na tumugma sa sarili ko. Nadama ko na ang kanyang pagiging malapit sa Diyos ay mag-iiwan ng mas kaunting pagmamahal para sa akin. Ngunit sa tingin ko, ang kabaligtaran ay totoo. Madalas kong pakiramdam na pinakamalapit sa Diyos kapag naririnig ko ang iba na nagbabahagi tungkol sa kung gaano sila kahusay na inalagaan ng Mas Mataas na Kapangyarihan. Ngayon sinusubukan kong alalahanin na may sapat na pagmamahal para sa ating lahat.

Paalala sa Araw na Ito

Maaaring wala sa akin ang lahat ng gusto ko, ngunit ngayon ay mayroon ako ng lahat ng kailangan ko. Maghahanap ako ng katibayan ng kasaganaan at hayaan itong ipaalala sa akin na ang pag-ibig ng aking Mas Mataas na Kapangyarihan ay sapat na malawak upang maantig ang lahat ng may lakas ng loob na ilagay ang kanilang sarili sa presensya nito.

“Maaari kong matutunan na mapakinabangan ang aking sarili sa napakalaking, hindi nauubos na kapangyarihan ng Diyos, kung handa akong patuloy na magkaroon ng kamalayan sa pagiging malapit ng Diyos.”

Isang Araw sa Bawat Pagkakataon sa Al-Anon (One Day at a Time in Al-Anon)

OKTUBRE 28

Nakapagtataka kung paano bumalik sa akin ang ugali ko sa iba na parang pagtalbog ng basketbol mula sa isang bakbord. Ang pagkainip ko sa ibang tao ay kadalasang nagdudulot ng higit pang pagkainip sa aking sarili at sa aking mundo. Kapag hindi ako mabait sa isang tao, nagiging defensive ako at umaasa na ang iba ay hindi magiging mabait sa akin. Gayundin, kapag tinanggap ko ang isang tao nang walang kondisyon, nalaman kong mas ligtas ang aking buong mundo.

Kaya ito ay sa aking pinakamahusay na interes na tratuhin ang iba bilang nais kong tratuhin ako. Sinusubukan kong isipin na ang aking mga salita at kilos ay tinutugunan ang aking sarili, dahil sa katagalan, sa pangkalahatan ay nababawi ko ang aking ibinibigay.

Kung hindi ako nasisiyahan sa natatanggap ko, maaari kong subukang hanapin ang parehong pag-uugali sa aking sarili. Maaaring hindi ito eksaktong magkaparehong anyo, ngunit nalaman ko na anuman ang hindi ko gusto sa iba ay isang bagay na hindi ko gusto sa aking sarili. Totoo rin ang kabaligtaran: Ang hinahangaan ko sa iba ay malamang na nagpapakita ng isang kahanga-hangang katangian sa loob ko.

Paalala sa Araw na Ito

May isang bagay para sa akin na matuto mula sa bawat pakikipag-ugnayan ko sa ibang tao. Gagawa ako ng dagdag na pagsisikap ngayon upang mapansin ang mga saloobin na ibinibigay at natatanggap ko dahil pareho silang nakapagtuturo sa akin tungkol sa aking sarili.

“Kahit na naglalakbay tayo sa buong mundo upang mahanap ang maganda, dapat nating dalhin ito o hindi natin ito mahahanap.”

Ralph Waldo Emerson

OKTUBRE 29

Nakipagtalo ako kamakailan sa isang taong mahalaga sa akin. Ginawa niya, masyadong publiko, ng ilang mga puna sa akin tungkol sa aking timbang, at ako ay hindi gaanong nasiyahan. Paglaon, nang sabihin ko sa kanya na nasaktan ang aking damdamin, iginiit niya na wala siyang ginawang mali—na totoo ang sinabi niya, kaya hindi ako dapat magtampo.

Gaano kadalas ko nabigyang-katwiran ang sarili kong kawalan ng kabaitan, o ang aking pakikialam kung saan wala akong alalahanin, sa mismong argumentong iyon? Napakaraming beses, lalo na sa mga araw ng pag-inom ng aking mahal sa alkoholiko. Pagkatapos ng lahat, inaangkin ko, tama ako: Sinisira ng alkohol ang aming buhay, at tungkulin kong sabihin ito-muli, at muli, at muli.

Natututo akong bitawan ang aking katiyakan tungkol sa kung ano ang dapat gawin ng ibang tao. Sa Al-Anon, narinig kong may nagsabing ganito: “Maaari akong maging tama o maaari akong maging masaya.” Hindi ko kailangang baguhin ang sinuman sa aking imahe. Sa tulong, kaya kong mabuhay at hayaang mabuhay.

Paalala sa Araw na Ito

Hindi ako insensitibo na tao, ngunit minsan nabibigyang-katwiran ko ang insensitibo na pag-uugali sa pamamagitan ng pag-aangkin na ako ay tama. Maaari kong igalang ang karapatan ng iba na gumawa ng kanyang sariling mga pagpipilian, kahit na lubos akong hindi sumasang-ayon. Ang aking mga relasyon ay bubuti kung maaari kong mahalin ang aking sarili nang sapat upang hayaan ang ibang mga tao na maging kanilang sarili.

“Panginoon, kapag kami ay mali, gawin mo kaming handang magbago. At kapag kami ay tama, gawing madali kaming pakisamahan.”

Peter Marshall

OKTUBRE 30

Noong baguhan pa lang ako sa Al-Anon, natatandaan kong narinig ko ang mga tao na nagsabing nagpapasalamat sila na nasangkot sila sa isang alkoholiko. Hindi na kailangang sabihin, palagay ko sila ay baliw! Hindi ba’t ang alkoholiko ang dahilan ng lahat ng kanilang kalungkutan? Hindi ako makapaniwala na ang mga taong ito ay may dapat ipagpasalamat. Ngunit tila masaya sila sa kabila ng kanilang mga problema (na sa pandinig ko ay parang eksakto mismo sa akin).

Ngayon nalaman ko na nagpapasalamat ako na natagpuan ko si Al-Anon. Kailangan ko ring tamaan ang isang uri ng ilalim, damhin ang sakit, at abutin ang tulong bago ako makahanap ng anumang pangmatagalang kaligayahan. Dahil kay Al-Anon, mayroon akong relasyon sa isang Mas Mataas na Kapangyarihan na hindi ko alam na umiiral at mga kaibigan na nagbibigay sa akin ng tunay na suporta. Natutunan ko na ang pasasalamat at pagpapatawad ay kailangan sa aking kapayapaan ng isip. Ngayon ay tunay kong masasabi na ako ay isang nagpapasalamat na miyembro ng Al-Anon.

Paalala sa Araw na Ito

Ngayon ay magsasanay ako ng pasasalamat. Iisipin ko ang ilan sa mga bagay, malaki man o maliit, kung saan ako ay nagpapasalamat. Marahil ay isusulat ko pa ang listahang ito o ibahagi ito sa isang kaibigang Al-Anon. Minsan ang isang maliit na aksyon ay maaaring maging isang mahusay na hakbang patungo upang makita ang aking buhay na may tumataas na kagalakan.

“Kapag ang mga bagay ay mukhang pinakamadilim, nasa loob ng aking kapangyarihan na paliwanagin ang mga ito sa ilaw ng pang-unawa at pasasalamat.”

Isang Araw sa Bawat Pagkakataon sa Al-Anon (One Day at a Time in Al-Anon)

OKTUBRE 31

Napakaraming mga pagpili na ginawa ko sa aking buhay ay mga reaksyon sa takot. May bagay sa aking mundo ang nagbago: ang isang mahal sa buhay ay naghahanap ng kahinahunan, ang isang kaibigan ay hindi nasisiyahan sa isang bagay na aking sinabi, ako ay binigyan ng isang bagong gawain sa trabaho, ang tindahan ng groseri ay naubusan ng manok-at sa loob ko ay nataranta ako. Inaatake ako ng mga pag-iisip ng kapahamakan. Naiisip ko ang kabiguan, paghihirap, pasakit. At saka ako kikilos. Gumagawa ako ng isang bagay na padalus-dalos o walang saysay upang malagyan ng benda ang sitwasyon, dahil ang isang bagay na pinakakinatatakutan ko ay ang matakot.

Ang takot ay maaaring maging isang kapangyarihang higit sa aking sarili. Baka hindi ko na ito maayos o maalis. Ngunit ngayon, may Mas Mataas na Kapangyarihan na higit sa aking mga kinatatakutan, hindi ko kailangang hayaan silang patakbuhin ang aking buhay o gawin ang aking mga pagpipilian para sa akin. Kaya kong hawakan ang kamay ng aking Mas Mataas na Kapangyarihan, harapin ang aking mga takot, at lampasan ang mga ito.

Paalala sa Araw na Ito

Ang Al-Anon ay isang programa kung saan nakakahanap tayo ng mga espirituwal na solusyon sa mga bagay na hindi natin kayang baguhin. Ngayon, sa halip na humanap ng kaginhawahan mula sa takot sa pamamagitan ng pagsisikap na labanan ito, babaling ako sa aking Mas Mataas na Kapangyarihan.

“Na ang mga ibon ng pag-aalala at pag-aalaga ay lumilipad sa itaas ng iyong ulo, ito ay hindi mo mababago. Ngunit na sila ay bumuo ng mga pugad sa iyong buhok, ito ay maiiwasan mo.”

Kasabihang Tsino (Chinese Proverbs)