Nabasa ko na ang Ika-labindalawang Hakbang ng maraming beses bago ko ito nakita. Ngunit ito ay naroon: “Ang pagkakaroon ng espirituwal na pagkamulat bilang resulta ng mga hakbang na ito…” Napakagandang pangako! Kung gagawin ang mga hakbang na ito, magkakaroon ako ng espirituwal na pagkamulat! Nagkaroon ng pag-asa, kahit para sa akin!
Matapos ang pagtatrabaho ng Labindalawang Hakbang sa Al-Anon ng masigasig sa paglipas ng taon, ako ay nababagabag sa aking patuloy na pagka-awa sa aking sarili at pagkakaroon ng sama ng loob sa kawalan ng kakayahan ng alkoholiko na bigyan ako ng emosyonal na suporta na aking nais. Isang gabi, sa aking pagmumuni-muni sa Ikaanim at Pang-pitong Hakbang, tatlong mga salita ang tila naitatak sa aking isip: Handa kaming ganap na alisin ng Diyos ang lahat ng mga depektong ito sa aming katauhan, at mapagpakumbabang tinanong namin Siya na alisin ang aming mga pagkukulang
Ngayon ay may pagkakataon akong magbigay ng kontribusyon sa aking pakiramdam ng kabutihan. Maaari akong gumawa ng aksiyon na magpapalakas sa isang relasyon, gumanap ng isang layunin, o makakatulong sa akin na magkarron ng mabuting pakiramdam tungkol sa aking sarili. Hindi ko inaasahan na kapansin-pansing baguhin ang aking buhay. Ang aking layunin ay simpleng na-iba sa isang positibong direksyon, sa kaalaman na ang mga pangunahing hakbang ay madalas na nagsisimula sa napakaliit na mga hakbang.
Tinutulungan ako ng IkaLimang Tradisyon na magtakda ng tatlong mga layunin: upang maisagawa ang Mga Hakbang para sa aking sarili; upang magkaroon ng pagkahabag sa mga alkoholiko; at magkaroon ng pagkahabag para sa mga darating sa Al-Anon. Ang nakakaantig sa akin ay ang dami ng pagmamahal na mahahanap sa tatlong mga hangaring ito. Una, mamahalin ko ang aking sarili nang sapat upang subukang pagalingin at lumago sa pamamagitan ng pagtatrabaho sa Labindalawang Hakbang. Susunod, tinawag ko ang lakas na ito na mahalin ang mga taong sa tingin ko ay aking mga kaaway, na kinikilala na sila rin ay nakikipaglaban upang makayanan ang kakila-kilabot na sakit. Sa wakas, nakukuha ko ang mga karanasang ito at binibigyan ako ng pagmamahal na kaparehas sa aking paglalakbay — ang mga pamilya at kaibigan ng mga alkoholiko.
Ang bawat Al-Anon Family Group ay may isang layunin lamang: upang matulungan ang mga pamilya ng alkoholiko. “Ito ay bahagi ng ating Ikalimang Hakbang, ngunit paano natin ito gagawin?” Sa pamamagitan ng pagsasagawa ng Labindalawang Hakbang. “Dapat nating matutunang mahalin ang ating sarili bago natin tunay na mahalin ang iba.Kung may kaugalian tayo sa ating sariling mga espiritwal na pangangailangan, ginagawa nating posible para sa iba na makita ang espesyal na isang bagay sa atin na maaaring gusto nila para sa kanilang sarili. Ang pinakamagandang sermon ay isang mabuting halimbawa.
Ang susunod na bahagi ng Tradisyon na ito ay nagsasalita ng “paghihikayat at pag-unawa sa aming mga kamag-anak na alkoholiko.” Lahat tayo ay maaaring maging mas mapagmahal. Ang pagkaalam na ang alkoholismo ay isang sakit ay maaaring makatulong sa atin na tumugon nang may kahabagan kaysa sa poot.
Panghuli, “sa pamamagitan ng pagtanggap at pagbibigay aliw sa mga pamilya ng alkoholiko,” kinikilala namin na ang pag-ibig na nakatuon lamang sa ating sarili at ang aming maliit na ng pamilya ay nag-iisa sa amin. Mayaman kami sa mga pagkakataong magmahal dahil bahagi kami ng pamilyang Al-Anon.
Paalala Ngayon
Ngayon ay sasanayin ko ang pagkahabag. Una magiging mabait ako at magmamahal sa aking sarili, ngunit hindi ako titigil doon. Ipapahatid ko ang pagkahabag na ito sa iba. Isa ako sa mga kasama ko. Kapag nag-aalok ako ng walang hanggan na pag-ibig, sa huli ay babalik ito sa akin ng mas madami.
“Ang pag-ibig ay matiisin at mabait, ang Pag-ibig ay hindi naiinggit o mayabang, hindi ito arogante o walang pakundangan, ang Pag-ibig ay hindi nagpipilit sa sarili nitong pamamaraan.”
Ang Bibliya