Ang pagpapakumbaba para saken ay isang konsepto na mahirap maunawaan. Itinuro mula pagkabata na unahin ang mga gusto at pangangailangan ng iba laging higit sa aking sarili, itinumbas ko ang pagpapakumbaba sa pangangalaga sa iba at pagbalewala sa sarili kong nararamdaman at pangangailangan. Sa Al-Anon nalaman ko na ang tunay na pagpapakumbaba ay hindi nakakahiya; hindi ito nangangahulugan ng pagpabaya sa sarili kong mga pangangailangan. Sa katunayan, ang pagpapakumbaba ay hindi nasusukat sa kung gaano kalaki ang aking ginagawa para sa ibang tao, kundi sa pamamagitan ng aking kahandaang gawin ang aking parte kaugnay ng aking relasyon sa Diyos ayon sa aking pagkakaunawa sa kanya. Nagsimula akong matuto ng pagpapakumbaba nung ginawa ko ang Unang Hakbang.