Isa sa mga paksa sa aming gabay sa Ika-apat na Hakbang, ang Bluprint para sa Pag-unlad (Blueprint for Progress), ay pagpapahalaga sa sarili. Habang ginagawa ko ang Hakbang na ito, nagsasagawa ng isang malalim at walang takot na moral na imbentaryo ng aking sarili, nalaman kong palagi kong hinuhusgahan ang aking halaga batay sa aking mga nagawa, o sa sinabi ng ibang tao tungkol sa akin. Nangangahulugan ito na kailangan kong magtrabaho sa lahat ng oras, o patuloy na gawing sentro ng atensyon ang aking sarili. Sa pinakamainam ang aking pakiramdam ng kasiyahan ay panandalian.
Sa Ikaapat na Hakbang, napagtanto ko na ang bahagi ng aking pagpapahalaga sa sarili ay maaaring batay sa aking kakayahang magmahal ng ibang tao. Ang pagsasabi ng isang mabait na pananalita, papuri, pagsulat ng isang maalalahanin na tala, o paglalaan lamang ng oras mula sa akin iba pang mga alalahanin upang pahalagahan ang ibang tao, ay nagpapayaman sa aking buong araw. Mayroon akong kapangyarihan na maging maganda ang pakiramdam tungkol sa aking sarili, anuman ang aking mga nagawa, mapatunayan man o hindi ng ibang mga tao ang aking pagiging karapat-dapat.
Paalala sa Araw na Ito
Hayaan akong maghanap ng mga angkop na pagkakataon para ibahagi ang aking pagmamahal sa mga tao sa paligid ko. Sa ganitong paraan ay ipinagdiriwang ko ang isa sa aking mga pinakapositibong katangian nang hindi umaasa ng anumang kapalit. Ang pagbibigay sa isang tao ng papuri na nagmumula sa puso, o taos-pusong pasasalamat sa kanila para sa kanilang kabaitan, ay maaaring ang pinakamagandang bagay na magagawa ko para sa aking sarili ngayon.
“Mahirap gawing miserable ang isang tao habang nararamdaman niyang karapat-dapat siya sa kanyang sarili at inaangkin na kamag-anak ng dakilang Diyos na gumawa sa kanya.”
Abraham Lincoln