Nang ang aking pag-aaral ng mga Hakbang ay umabot sa Ikapitong Hakbang (“Mapakumbabang hiniling sa Kanya na alisin ang ating mga pagkukulang”), natisod ako sa pinakaunang salita. “Mapagpakumbaba!” Akala ko. “Ang huling bagay na kailangan ko ay maging mas mapagpakumbaba.” Hindi ba’t naging mapagpakumbaba ako sa buong buhay ko, na inuuna ang mga pangangailangan ng lahat kaysa sa sarili ko? Ano ang naidulot nito sa akin maliban sa pang-aabuso?
Ngunit iminungkahi ni Al-Anon na marahil ay nalito ko ang pagpapakumbaba sa kahihiyan. Ang pagpapakumbaba ay hindi nangangahulugan ng paghingi ng awa. Ang tunay na pagpapakumbaba, natuklasan ko, ay ang kakayahang makita ang aking tunay na kaugnayan sa Diyos at sa aking kapwa tao.
Ang pangalawang salita ay hindi mas madali. Natuto akong huwag humingi ng kahit na sino. Ipinakita ni Al- Anon na ang aking kaalaman at karanasan ay limitado. Hindi ko alam ang lahat ng sagot —at hindi ko na kailangang malaman ang mga ito! Maaari akong humingi ng tulong.
Nagbago na rin ang konsepto ko sa huling salita. Iniisip ko noon ang mga pagkukulang bilang mga krimen, pagkakamali, kasalanan, o pagkakamali. Ngayon ay iniisip ko sila bilang mga bloke sa loob ko na pumipigil sa akin na maabot ang aking buong potensyal at malayo ako sa aking Mas Mataas na Kapangyarihan.
Paalala sa araw na ito
Maraming bagay ang maaari kong gawin upang mapabuti ang aking buhay at upang higit pang gumaling, ngunit hindi ko mapapagaling ang aking sarili. Ngayon ay maaari akong humingi ng tulong sa pagpapalaya sa lahat ng humahadlang sa akin mula sa aking tunay na pagkatao.
“Kung ang aking mga problema ay nagdala sa akin sa panalangin, kung gayon sila ay nagsilbi ng isang layunin.”
Sa Aming Pagkakaunawa…