Bago ang Al-Anon, ang pagpapatawad ay nangangahulugan ng kapangyarihan sa akin. Maaari kong husgahan ang nagkasala-ang taong hindi ginagawa ang gusto ko-at pagkatapos ay gamitin ang aking kapangyarihan sa pamamagitan ng pagpapakita na kayakong makayanan ang pagkakasala at magnanais na magbigay ng kapatawaran. Pero hinding-hindi ko makakalimutan ang ginawa.
Sa araw na ito, nalaman ko na ang pagpapatawad ay walang kinalaman sa kapangyarihan. Hindi ako nito binibigyan ng kontrol. Ang pagpapatawad ay isang paalala lamang na ako ay nasa pantay na katayuan sa bawat iba pang anak ng Diyos. Lahat tayo ay gumagawa ng mabuti at marangal na mga bagay minsan; sa ibang pagkakataon ay maaari tayong masaktan. Wala akong karapatang husgahan, parusahan, o pawalang-sala ang sinuman. Kapag ako ay kumikilos nang matuwid sa sarili, ako ang nagdurusa-inihiwalay ko ang aking sarili sa aking kapwa tao, nakatuon sa iba, at nananatiling abala sa mga mapoot at negatibong kaisipan. Sa pamamagitan ng ganitong saloobin sinasabi ko sa aking sarili na ako ay isang biktima, kaya ako ay nananatiling biktima. Ang pinakamapagpapatawad na bagay na maaari kong gawin ay ang alalahanin na ang aking trabaho ay hindi upang husgahan ang iba, ngunit ang mag-isip at kumilos sa paraang nagbibigay-daan sa aking mabuting pakiramdam.
Paalala sa Araw na Ito
Hindi ko alam ang mga motibo o pangyayari na nagdudulot ng ugali ng iba. Alam ko na kapag pinanghahawakan ko ang sama ng loob at sisihin, sinasakop ko ang aking espiritu ng kapaitan. Ngayon ay hahanap ako ng mas nakakapagpapalusog na paraan para mapuno ang aking sarili.
“Hindi mo maibababa ang isang tao nang hindi ka niya kasama.”
Booker T. Washington