Dahan-dahan, nang magsimula akong gumaling, napagtanto ko kung gaano kagandang regalo ang programang Al-Anon. Nagbigay ito sa akin ng pag-unawa sa sakit na ito, ang mga kasangkapan upang baguhin ang aking buhay, ang lakas ng loob na gamitin ang mga ito, at isang lugar upang pag-usapan ang tungkol sa aking mga lihim at marinig ang iba na magbahagi ng kanila. Nais kong ang aking pamilya at mga kaibigan ay magkaroon din ng lahat ng mga bagay na ito.
Pagkatapos ay binasa ko ang Ikalabindalawang Hakbang, tungkol sa pagdadala ng mensahe sa iba, at sinimulan ang aking gawaing misyonaryo. Kinaladkad ko ang mga tao sa mga pagpupulong. Ipinangaral ko ang natutuhan ko sa sinumang makikinig—at maging sa mga hindi. Siyempre, nagpakatanga ako at wala sa mga ito ang gumana.
Pagkatapos ay binasa ko muli ang Ikalabindalawang Hakbang. Sa pagkakataong ito ay napansin ko ang bahagi tungkol sa pagsasagawa ng mga alituntuning ito sa lahat ng aking mga gawain. Unti-unti kong naunawaan na sa pagsasabuhay ng mga alituntuning ito ay dadalhin ko ang mensahe sa pamamagitan ng halimbawa.
Paalala sa Araw na Ito
Natural lang na gustong ibahagi kung ano ang gumagana para sa akin at sa mga mahal ko. Ngunit kapag kailangan kong ibahagi ito ngayon, maaaring mas maging interesado akong baguhin ang iba kaysa ibahagi ang aking karanasan, lakas, at pag-asa. Kung pipilitin kong dalhin ang mensahe, magagawa kong pahusayin ang mensaheng ipinahihiwatig ng sarili kong halimbawa.
“Hindi natin dapat igiit sa lahat na sumunod sa ating mga yapak, o tanggapin sa ating sarili na magbigay ng mga tagubilin sa espirituwalidad kapag, marahil, hindi natin alam kung ano ito.”
Teresa ng Avila