HULYO 25
Pagkaraan ng mga taon na pabayaan ang mga tao na samantalahin ako, nag-ipon na ako ng malaking galit, sama ng loob, at kinokonsensiya sa oras na matagpuan ko si Al-Anon. Napakaraming beses kong gustong kagatin ang aking dila pagkatapos sabihin ang, “Oo,” ngunit gusto ko talagang sabihing, “Hindi.” Bakit ko ipinagpatuloy ang pagtanggi sa sarili kong nararamdaman para lang makuha ang pagsang-ayon ng ibang tao?
Habang ginagawa ko ang programang Al-Anon, naging maliwanag ang sagot: Ang kulang sa akin ay lakas ng loob. Sa Serenity Prayer nalaman ko na ang lakas ng loob ay ipinagkaloob ng aking Higher Power, kaya doon muna ako bumaling. Pagkatapos ay kailangan ko na gawin ang aking bahagi. Handa ba akong subukang matutong magsabi ng, “Hindi,” kapag ang ibig kong sabihin ay hindi? Handa ba akong tanggapin na hindi lahat ay matutuwa sa pagbabagong ito? Handa ba akong harapin ang totoong ako sa likod ng imaheng kasiya-siya sa mga tao? Sawang-sawa na ako sa pagboboluntaryong tratuhin na parang doormat, itinaas ko ang aking mga balikat at sumagot ng, “Oo.”
Paalala sa Araw na Ito
Hindi laging angkop na ihayag ang bawat iniisip ko, lalo na kapag nakikipag-usap sa isang aktibong alkoholiko. Ngunit gumagawa ba ako ng kamalayan sa pagpili tungkol sa aking sasabihin? At kapag ito ay angkop, sasabihin ko ba ang ibig kong sabihin at paninindigan ang aking sinasabi? Kung hindi, bakit hindi? Ang tanging maibibigay ko sa sinuman ay ang sarili kong karanasan sa katotohanan.
“May isang presyo na masyadong malaki upang bayaran para sa kapayapaan…. Hindi maaaring bayaran ng isa ang presyo ng paggalang sa sarili.”
Woodrow Wilson