HULYO 11
Para sa akin, marami sa atin ang nakikitungo sa ating galit sa hindi nararapat na paraan. Ang pagtanggi nito, tinatakpan natin ito, o nagwawala tayo sa galit, na nagdidirekta sa mga damdamin palabas. Ako, para sa akin, pinipili ang pag-iwas sa anumang kaguluhan, at pagkatapos ay nagiging basahan ako.
Hinihikayat ako ng programang Al-Anon na kilalanin ang aking mga damdamin at maging responsable sa kung paano ko ipahayag ang mga ito. Ang problema ay hindi dahil ako nagagalit, ngunit hindi ko alam kung paano idirekta ang aking galit nang naaangkop.
Kamakailan lang, kapag pakiramdam ko gusto kong manuntok, kinukuha ko ang unan ko at ginugulpi ang aking kama. Kapag gusto kong patumbahin ang isang tao, inaatake ko ang aking maruming oven. Pinipilit kong ilabas ang galit ko sa lalong madaling panahon para hindi ako bumuo ng mga sama ng loob na mas mahirap tanggalin sa huli.
Natututo na rin akong ipahayag ang aking galit. Maaaring hindi ko ito gawin nang maganda, at ang aking mga salita ay maaaring hindi matanggap ng mabuti. Nangangahulugan ito na kailangan harapin ang nakakabwisit na pagkayamot na tinatawag na salungatan, ngunit hindi na ako makakatakas pa.
Paalala sa Araw na Ito
Ang pakiramdam na ating nararamdaman ay isang mahalagang bahagi ng proseso ng pagbawi. Ang pag-aaral kung paano balansehin ang mga damdamin sa naaangkop na pagkilos ay isa pa.
“Kapag galit, magbilang ng sampu bago ka magsalita; kung galit na galit, isang daan.”
Thomas Jefferson