AGOSTO 19
Mayroong isang piraso ng katotohanan na hindi ko gustong makita: Nagmahal ako ng isang taong hindi mapagkakatiwalaan. Paulit-ulit kong dinanas ang pagkabigo ng mga sirang pangako, kontradiksyon, at tahasang kasinungalingan. Sa bawat oras, nakaramdam ako ng pagkadurog, pagtataksil, galit. Gayunpaman, oras o minsan ilang araw ang lumipas, inaalis ko sa isip ko ang pangyayari. Nang matupad ang susunod na pangako, nagtiwala ako nang walang pag-aalinlangan at buong puso.
Nahihirapan tuloy akong tanggapin na hindi ako magtitiwala sa mga pangako ng taong mahal ko. Ngunit nakikita ko na ang karamihan sa aking pasakit sa puso ay nagmula sa sarili kong pagtanggi na tanggapin ang katotohanan. Tinutulungan ako ni Al-Anon na magtiwala sa aking mga karanasan nang higit pa kaysa sa mga hindi tugmang salita ng iba.
Natututo akong huwag umasa sa isang taong palaging hindi mapagkakatiwalaan, ngunit sa parehong oras napagtanto na hindi iyon dahilan para sumuko sa buong sangkatauhan. Ang pagharap sa realidad ay nangangahulugan ng pagtanggap na marami sa aking mga karanasan sa Al-Anon ay nagpapakita na may mga taong maaasahan ko.
Paalala sa Araw na Ito
Ngayon gumawa ako ng pangako na maging tapat sa aking sarili. Sa pagharap sa realidad, ako ay nagiging isang taong maaasahan ko.
“Ang kamalayan ay higit na mas mabuti para sa akin kaysa sa pagsasara ng lahat ng nararamdaman, pagsasara sa mga tao, pag-alis sa buhay. Kahit gaano kahirap ang katotohanan o kung ano ang mga katotohanan, mas gusto kong malaman, tingnan, at tanggapin ang araw na ito.”
Sa Aming Pagkakaunawa… (As We Understood…)