AGOSTO 12
Ang isang partikular na pangyayari ay nagpapaalala sa akin ng pakiramdam ng pagsuko na nararamdaman ko kapag ako ay tunay na gumawa ng Ikatlong Hakbang at ibinalik ang aking kalooban at ang aking buhay sa pangangalaga ng Diyos. Ilang taon na ang nakalilipas, natuklasan ng aking kapatid na babae na siya ay may tumor sa utak. Ang kanyang paunang pagsusuri ay kakila-kilabot-kundi, sa kabutihang-palad, hindi tumpak. Nang marinig ko ang tungkol sa mga pagpipilian ng aking kapatid na babae para sa paggamot, nadama ko na dapat niyang ituloy ang ilang mga paraan na kanyang binalewala. Ako ay lubhang naiinip sa kanyang mga pagpipilian hanggang sa nabasa ko ang isang komentaryo ng isang taong iginagalang ko, na nagmumungkahi na ang mga paraan na aking ipinaglalaban ay maaaring makagawa ng higit na pinsala kaysa sa mabuti.
Noon ko napagtanto ang limitasyon ng sarili kong pang-unawa. Nakita ko na ang aking pakiramdam ng pagmamadali ay hindi nagmula sa katiyakan kundi sa takot. Natuklasan ko na ang tanging tapat kong pagkilos ay ang ibaling ang aking takot at ang aking pagmamahal sa pangangalaga ng aking Mas Mataas na Kapangyarihan. Hindi ko na kayang magpanggap na alam ko kung ano ang pinakamahusay.
Paalala sa Araw na Ito
Hindi ako isang rocket scientist, isang pilosopo, o isang salamangkero. Kahit na ako ang lahat ng tatlo, makikita ko pa rin ang aking sarili na nakatingin sa gilid ng aking pang-unawa sa isang malawak na walang nakakaalam. Habang kinikilala ko ang sarili kong mga limitasyon, mas nagpapasalamat ako ngayon ng mas higit para sa isang Mas Mataas na Kapangyarihan na malaya sa gayong mga paghihigpit.
“… magbabago ang panahon at babaligtarin pa nga ang marami sa iyong kasalukuyang mga opinyon. Iwasan, samakatuwid, pansamantalang itakda ang iyong sarili bilang isang hukom ng pinakamataas na bagay.”
Plato