Sa Al-Anon ang unang lugar na napuntahan ko sa mahabang panahon kung saan inimbitahan ako ng mga tao na bumalik kahit na pa man pakinggan ang aking mga problema. Lubos akong nagpapasalamat na ginawa nila iyon, dahil ang Al-Anon ang aking huling pag-asa – naisip ko na patayin ang aking sarili kung wala akong nagawa tungkol sa alkoholismo sa aking mismong tahanan. Nang maglaon, nang hilingin sa akin ng mga miyembro ng grupo na gumawa ng kape, masaya akong gawin ang anumang bagay upang bayaran sila sa kanilang pagmamahal, ngunit hindi kinakailangan ng pagbabayad. Mahal nila ako kahit man kasali ako sa serbisyo o hindi, kahit na maski ako ay hindi ko mahal ang aking sarili.
Ang Al-Anon ang tanging bagay sa aking buhay na kung saan ay nakatuon ako, ang tanging bagay na pakiramdam ko ay duon ako magaling. Habang ako’y naglilingkod, nakikita ko ang aking sarili na nagkakaroon ng saysay upang mabuhay, nakakagawa ako ng mga bagay, nakapagbibigay, tumatanggap, lumago. Nakikita ko ang aking pag-unlad habang natututo akong matuto, at habang ang mga aralin ay naging bahagi sa akin, dinadala ko sila sa lahat ng mga larangan ng aking buhay.
Ngayon nais kong isipin na makakakuha ako ng isang aktibong bahagi sa paglago ng Al-Anon sa pamamagitan ng aking serbisyo. Hindi ko ginawang pabor ang Al-Anon; Ang Al-Anon ang gumagawa nito sa akin. Talagang kinikilig ako na alalahanin iyon. Pinapayagan akong makilahok! Pinayagan mo ako!
Paalala Ngayon
Ang pakikinig, pandinig, pag-iisip, at pagbabasa tungkol sa isang espirituwal na paggising ay mabuti, ngunit kung talagang gusto ko ang regalong ito, may isang bagay na magagawa ko tungkol dito: Maaari akong makisali.
* Ang natutunan nating gawin ay natututunan natin sa pamamagitan ng paggawa. ”
Aristotle