SETYEMBRE 5
Noong sinimulan kong pag-aralan ang Ikapitong Hakbang, na nagsasabing, “Mapakumbabang hiniling sa Kanya na alisin ang ating mga pagkukulang,” kasama sa listahan ng mga pagkukulang ko ang isang malawak na katalogo ng mga damdamin. Mapagpakumbaba kong hiniling sa Diyos na alisin ang aking galit, takot, at pagkakasala. Inaasahan ko ang araw na hindi ko na mararanasan ang alinman sa mga emosyong ito.
Siyempre, hindi dumating ang araw na iyon. Sa halip, natutunan ko na ang damdamin ay hindi pagkukulang. Ang tunay na katangian ng aking problema ay ang aking matigas na pagtanggi na kilalanin ang mga nararamdaman, tanggapin ang mga ito, at palayain ang mga ito. Mayroon akong napakaliit na kapangyarihan sa kung anong mga damdamin ang lumitaw, ngunit kung ano ang pinili kong gawin tungkol sa mga ito ay ang aking responsibilidad.
Ngayon ay maaari kong tanggapin ang aking mga damdamin, ibahagi ang tungkol sa mga ito sa iba, kilalanin na ang mga ito ay mga damdamin, hindi katotohanan, at pagkatapos ay pabayaan ang mga ito. Hindi na ako natigil sa isang estado ng tila walang katapusang galit o awa sa sarili, dahil kapag binigyan ko ang aking sarili ng pahintulot na maramdaman ang anumang nararamdaman ko, lumilipas ang mga damdamin. Hindi naalis ang aking damdamin; sa halip, naibsan ko ang mga pagkukulang na humarang sa aking pagtanggap sa sarili.
Paalala sa Araw na Ito
Kapag ginawa ko ang Ikapitong Hakbang, ipinagdarasal ko na ang anumang humadlang sa kalooban ng Mas Mataas na Kapangyarihan para sa akin ay maalis. Hindi ko kailangang magkaroon ng lahat ng sagot. Kailangan ko lang maging willing.
“Hindi namin kinakailangang makuha ang mga resulta na gusto namin, ngunit sa paanuman ay tila palagi naming nakukuha ang kailangan namin.”
… Sa Lahat Nating Gawain (… In All Our Affairs)