OKTUBRE 15
Ang pinakamapagmahal na anyo ng detatsment na nakita ko ay ang pagpapatawad. Sa halip na isiping ito ay isang pambura upang punasan ang slate ng iba o isang palumpong na hinahampas ko para ipahayag ang isang tao na “hindi nagkasala,” ang tingin ko sa pagpapatawad ay isang gunting. Ginagamit ko ito upang putulin ang mga tali ng sama ng loob na nagbubuklod sa akin sa isang problema o isang masakit sa nakaraan. Sa pagpapakawala ng sama ng loob, pinalaya ko ang sarili ko.
Kapag natutupok ako ng negatibiti sa pag-uugali ng ibang tao, nawala ang aking pokus. Hindi ko kailangang tiisin kung ano ang itinuturing kong hindi katanggap-tanggap, ngunit ang paglubog sa negatibiti ay hindi mababago ang sitwasyon. Kung may aksyon na dapat gawin, malaya akong gawin ito. Kung saan ako ay walang kapangyarihan na baguhin ang sitwasyon, ibibigay ko ito sa aking Mas Mataas na Kapangyarihan. Sa tunay na pagpapalaya, humiwalay ako at nagpapatawad.
Kapag ang aking mga iniisip ay puno ng pait, takot, awa sa sarili, at mga pangarap ng paghihiganti, walang puwang para sa pag-ibig o para sa tahimik na tinig ng patnubay sa loob ko. Handa akong mahalin ang aking sarili nang sapat upang aminin na pinipigilan ako ng mga sama ng loob, at pagkatapos ay maaari ko silang palayain.
Paalala sa Araw na Ito
Sa tuwing pilit kong hinihigpitan ang tali ng sama ng loob sa leeg ng isang tao, sarili ko lang talaga ang sinasakal ko. Ngayon ay magsasanay ako na magpatawad.
“Ang isang bahagi ko ay gustong kumapit sa mga lumang sama ng loob, ngunit alam ko na kung magpagpapatawad ako, mas mahuhusay ang aking buhay.”
…Sa Lahat Naming Gawain (…In All Our Affairs)